I rrahur barbarisht deri në frymën e fundit, tragjedia e Azem Canit që trondit ndërgjegjen

Gjilan – Në pranverën e përgjakur të vitit 1999, kur dhuna kishte mbuluar çdo cep të Gjilani, një tjetër jetë u shua në mënyrën më çnjerëzore. Azem Limon Cani, i lindur më 25 prill 1938 në Llashticë, ndërroi jetë më 20 prill 1999, jo në fushëbetejë, por si pasojë e torturave brutale të ushtruara nga forcat serbe.

Sipas dëshmisë së bashkëfshatarit të tij, Milaim Musliu (1947), ngjarja ndodhi në vendin e njohur si “Rruga e Hyrës”, ku civilët shqiptarë ishin rrethuar nga ushtarë dhe paramilitarë serbë. Aty, nën kërcënimin e armëve, ata u detyruan të flisnin serbisht dhe u rrahën pa mëshirë, ndërsa kërkohej me dhunë informacion për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës.

“Në atë moment, para syve tanë, e sollën Azem Canin. Filluan ta rrahin pa ndërprerë, me një egërsi që nuk mund të përshkruhet,” rrëfen dëshmitari. Sipas tij, rreth 33 ushtarë dhe paramilitarë morën pjesë në torturimin e tij, duke e goditur në mënyrë të pamëshirshme deri në alivanosje. Në mesin e tyre, ai identifikon një person të quajtur Dragan Dimiq si përgjegjës të grupit.

Dhuna nuk u ndal me kaq. Përveç rrahjeve brutale, civilët u grabitën, u poshtëruan dhe u lanë në mëshirë të fatit. Azem Cani, i rraskapitur nga plagët e marra, nuk arriti t’i mbijetojë torturës. Gjatë rrugës për në Sllatinë, ai ndërroi jetë, duke u bërë një tjetër viktimë e pafajshme e një regjimi që nuk kurseu as të moshuarit.

Vdekja e tij nuk është vetëm një statistikë lufte. Është një dëshmi e gjallë e mizorisë, një kujtim i dhimbshëm për një njeri që u shua para syve të bashkëfshatarëve të tij, dhe një thirrje e fortë që krime të tilla të mos harrohen kurrë.

Azem Cani mbetet një simbol i vuajtjes dhe i qëndresës së civilëve të pafajshëm në luftën e fundit në Kosovë. Kujtimi i tij jeton, si dëshmi dhe si obligim për drejtësi./rajonipress/