Drithërimë shpirti (Prozë poetike)

Më mori në përqafim dhe më shkundi nga hija e vetmisë, e cila më kishte fryrë. Më dha njëkohësisht akull e zjarr.

Më shtoi shtatë lëkurë brengosjesh. Nisi me të shpejtë të më rriste një vëllim tundullimesh valore të brendshme.

Më shtoi edhe më shumë shtresime me lëkurë kujtese, por edhe më përthithi tërë një dhembje që më ka falur të tjera ngjyrime.

Tashmë dhembja ime ka emrin dashuri. Dehje që krijon fuqi. Kah që përcakton katër anët e horizontit, në natyrë, në jetë, në shpirt.

Ndihem si një trup peme përplot fruta vjeshte, i mbushur fryte jete.

Shikoj në syprinë uji afër dhe krijoj një imazh tjetër, më të bëshëm, më mbushullues, më të lidhur. Atëherë kujtoj brigje, kodra tutje, bjeshkë, kurora alpesh tej, të larta e të pashkelura, lumenj, dete… dhe emrin e të gjithave: dashuri.

Drithërima të forta, dallgë të perëndishme kënaqësie.

Nga libri në dorëshkrim i Ramadan Mehmetit