Bini, orë të tëra, përplasuni mbi tokë!

O malli im, hap duart e gëzo këtë shi që presim gjatë!
Si ëndrra e parë, si sythi në secilën degë të besimit të madh

Ah, ky det që turfullon furtunës së mendimit të hapur
Të mos e harroj puthjen, pranverën e blerimit të flaktë
Atë buzëqeshjen tënde shoh ngado, gonxhe gëzimi të rrallë
Krua i lashtë, të mos venitet asnjëherë një lule e parë
I vetmi stacion që kaluam menjëherë

E në sportelin e saj nuk nxorrëm dot një biletë,
Qe pritja jonë e gjatë. Lumi i gufuar, ky mallë,
Këtë stacion pritjeje e quajta dhe D’Ark,
Shën Mëri, Tringë, Bubulinë
Bulëza, Ane-Mari

E prapë çdoherë qe veçse dashuri
Makthi i ëndrrës më nxirrte flakë në ethe,
Zjarri duke përpëlitur, prekur e mikluar emrin tënd
Bini, orë të tëra, përplasuni mbi tokë
Por asgjë s’ka kuptim, pa gjëkafshë nga ato që dua
Tepeleku i kokës i lot perëndisë për ty dhe për mua

Ramadan Mehmeti