Poeti i Maleve të Zeza

erdhi në dhomën e ftohtë të kujtimit, e ngrohu me buzëqeshje të mallëngjimit, ia dhashë dorën e shtrirë të erës Zejnës së Halilit, erë-ëndja pëshpëriti jam Zefi i Maleve të Zeza, çfarëdo shtrëngatash le të fryjnë
çiltërsinë nuk ma nxijnë
nuk jam dru i zhveshur

“i varun me vargje për drunin e blertë”
në daç të më takosh shfleto librin
e ditës e të natës së Maleve të Zeza
më gjen në një shpat në një lug buzë një gurre
mbi mjegull nën mjegulla i gërvishtur
ndërsjellash frymoj me avuj me barin
fierishtës nëpër trap ngarendte Zejna

vijo shfletimin e Librit të Shenjtë Shqip
nuk mora gjithçka me vete as Shpirtëroren
e Identifikimit as Hyjin e ndërdymes
mësyj e ngjitu deri te vertikalja
motit të buzëve të Tija pirgut prej kalliri
rridhte ujëvara e qeshjes e korit të pyllit
se si i ndillte bashkat qumështore qiellit
t`i milte të zbrazeshin mbi ara
shira sherbeti pyjeve e faqeve të letrave të bardha
veror buzëqeshjes hijeve të mrrolura
vjeshtak çupëlinash malit të rreshtuara
e çunave të fushës livadhit
thasët e kureshtjes varur brirëve të drerit
manari i ngazëllimit prore i pakapshëm
në dorë të çunit ngelur kujt t`ia vinte frerin
andej e këtej pyllit ballkonesh prej dyllit
kapur prej jonesh e buzëqeshjesh të ylberta

Teki Dervishi “I varun me vargje për drunin e blertë”; Shkup, 1971

seç i pashë të varur veshët e Zefit
në fëshfërimën e majës plepit
sogjetar çerdhesh të lejlekut
sytë e Tij të sykës e Zejna tha
të lutem ruaji sytë se i shkriva të mitë
mbi atë magji mandej Zefi dëftoi edhe diçka
sytë e mi dhe disa thasë urti t`i lash ty
hapua grykën ti
bëji katër shtjellave djallëzore
ndoshta të shpëton një
porse uni i dyshimit në mua i fryu tymit
tullumbaceve të dëshirave shpërthyese të Trimit

cilën kureshti të akëcilës çupëlinë të akëcilit çun
bezdia nuk ua hedh diku në ndonjë lumë
dhe e pikaste hajninë e pasherr të qershisë tinëz
krejt tinëz se si prapa shpinës së gjetheve
ua vidhte të kuqen e buzëve të Lumirës
çka t`i bënte asaj lakmitareje
pos t`ia këpuste kokrrat smirës
mes kallinjve e zorrëve kryengritëse
të një lypsari
lotit dhe bukurezave errësirës
nuk i mbyllej dot qarku

pengu i Lirisë së grabitur Maleve të Zeza
oh Ajo Bukuri e Poetit të lajthitur
Ajo vetëm Ajo e Bukura mbi të bukurat
Ajo lajtmotivi i gjakuar i djegur i jetës
Ajo e lajthitura Lavire
nxjerr në ankand zonat intime

Mehmetali Rexhepi

Gjilan, nëntor 2014