Bashkim Shala, gazetari që e ktheu kujtesën e Kukësit të vitit 1999 në dëshmi publicistike

Gjilan – Në historinë e gazetarisë shqiptare të viteve të luftës në Kosovë, Kukësi mbetet një prej hapësirave ku fjala e gazetarit u përball drejtpërdrejt me dramën njerëzore, eksodin, pasigurinë dhe një prej krizave më të mëdha humanitare në rajon. Në këtë realitet të jashtëzakonshëm, gazetari dhe korrespondenti nga Kukësi, Bashkim Shala, ka ndërtuar një veprimtari profesionale të lidhur ngushtë me raportimin e ngjarjeve politike, shoqërore dhe ekonomike, por edhe me dokumentimin e një prej periudhave më të dhimbshme të historisë së Kosovës dhe të Kukësit.

Për vite me radhë, Shala ka raportuar nga veriu i Shqipërisë për të përditshmen kosovare “Koha Ditore”, ndërsa vazhdon të përcjellë zhvillimet nga Shqipëria për platforma mediatike, përfshirë Reporter.al dhe grupin KOHA.

Bashkim Shala – zëri i Kukësit që u bë dëshmi e dhimbjes dhe qëndresës së Kosovës

Ka gazetarë që raportojnë ngjarjet dhe ka të tillë që, me punën, ndershmërinë dhe përkushtimin e tyre, bëhen pjesë e vetë kujtesës së një epoke. Bashkim Shala i përket kësaj të dytës.

Gazetar, publicist dhe kronikan i palodhur, ai është një prej atyre profesionistëve që ndër vite ka ndërtuar emrin e tij mbi sinqeritetin, integritetin, kredibilitetin dhe respektin e palëkundur për të vërtetën. Në një profesion ku fjala shpesh vihet në provë nga interesat, presionet dhe rrethanat, Shala ka zgjedhur të mbetet besnik ndaj parimeve të gazetarisë dhe përgjegjësisë ndaj publikut.

I lindur e veprues në Kukës, ai e ka ndërtuar karrierën e tij duke qenë pranë njerëzve dhe ngjarjeve, duke raportuar me përkushtim e pa bujë, por me një seriozitet që i ka dhënë peshë çdo dëshmie të përcjellë prej tij.

Për kosovarët, Bashkim Shala nuk është vetëm një emër i njohur i gazetarisë shqiptare; ai është një mik i dëshmuar në ditët më të vështira, një zë që gjatë pranverës së vitit 1999 e pa, e përjetoi dhe e dokumentoi dramën e mijëra familjeve të dëbuara nga Kosova.

Ndoshta pikërisht për këtë arsye, dashuria dhe respekti që shumë kosovarë kanë për të nuk janë thjesht mirënjohje për një gazetar, por vlerësim për një njeri që në kohë të vështira zgjodhi të ishte aty ku duhej të ishte – pranë së vërtetës dhe pranë njerëzve.

Në një kohë kur kujtesa zbehet dhe dëshmitë humbin në vorbullën e viteve, puna e tij mbetet një kujtesë se gazetaria e vërtetë nuk matet vetëm me numrin e shkrimeve të publikuara, por me besueshmërinë e fjalës, guximin për të dëshmuar dhe përgjegjësinë për të mos e lënë historinë në harresë.

Përtej raportimit të përditshëm, puna e tij ka lënë gjurmë edhe në dokumentimin e dëshmive të kohës, veçanërisht gjatë eksodit masiv të shqiptarëve të Kosovës në pranverën e vitit 1999.

Kjo përvojë është përmbledhur në librin publicistik “Kronikë lufte e qytetit pa luftë (Kukës, 1999)”, një vepër që e rikthen lexuesin te atmosfera e jashtëzakonshme e asaj pranvere, kur Kukësi u shndërrua në një qytet pritës për qindra mijëra njerëz të dëbuar nga Kosova. Libri nuk e sheh atë periudhë vetëm përmes statistikave dhe datave, por përmes dëshmive, reportazheve, intervistave dhe përjetimeve të drejtpërdrejta të një gazetari që ndodhej në terren.

Sipas recensentit të librit, Petrit Palushi, vepra është njëkohësisht libër dëshmie dhe reflektimi, që rikthen në vëmendje atmosferën e pranverës dramatike të vitit 1999. Shkrimet e përfshira në të, të botuara fillimisht në gazetën “Koha jonë”, ndjekin zhvillimet që nga janari i vitit 1999 dhe vijojnë përgjatë gjithë pranverës, deri në ditët pas çlirimit të Kosovës.

Një prej veçorive të veprës është karakteri i saj faktografik. Duke i ndjekur zhvillimet pothuajse ditë pas dite, Shala ndërton një kronikë të një kohe kur gazetaria nuk ishte thjesht profesion, por edhe një formë dëshmie historike. Informacioni mblidhej drejtpërdrejt nga Kukësi dhe zonat përreth, në një kohë kur kufiri shqiptaro-kosovar ishte shndërruar në një prej pikave kryesore të dramës së refugjatëve.

Në libër janë përfshirë edhe materiale të veçanta, ndër to një intervistë me gazetarin kilian Abner Machuca, i plagosur nga snajperistët serbë në maj të vitit 1999 në zonën kufitare, si dhe një reportazh me gazetaren e njohur Marie Colvin, të dyja të botuara në “Koha Ditore”.

Pikërisht kjo ndërthurje e raportimit në terren me kujtesën dokumentare i jep librit një vlerë përtej dimensionit personal të autorit. “Kronikë lufte e qytetit pa luftë” është, mbi të gjitha, një përpjekje për të mos lejuar që koha të zbehë dëshmitë e asaj që ndodhi.

Është një dokumentim i Kukësit si qytet i përballur me një krizë të jashtëzakonshme humanitare, por edhe i njerëzve që, në ditët më të vështira të luftës, u gjendën përballë detyrimit moral për të hapur dyert dhe për të strehuar të dëbuarit nga Kosova.

Në këtë kuptim, puna e Bashkim Shalës merr një dimension të dyfishtë: atë të gazetarit që raporton ngjarjen dhe të kronikanit që përpiqet ta shpëtojë atë nga harresa. Në një kohë kur shumë prej dëshmive të luftës rrezikojnë të mbeten vetëm në kujtesën e brezit që i përjetoi, libri i tij shërben si një dëshmi e shkruar për një qytet, një popull dhe një pranverë që historia nuk duhet ta harrojë./rajonipress/