Njeriu, gjuha helmuese dhe injoranca!

Nga Nexhat Buzuku – Injoranca kutërbon, urrejtja dhe inati kundër gjithçkaje, deri në përmasat e një urrejtjeje patologjike, duke kërcitur dhëmbët dhe gjuhën e egër, të pistë, e në natën e errët duke urryer edhe vetveten për budallëqet e ditës. Gjuha me helm deri në vrer e njeriut pa fuqi, pa atë fuqinë e vërtet njerëzore, që atij i jep karakter dhe njerëzi, e kanë kthyer këtë profil njerëzish në hijena që edhe tokës i bëjnë rëndë…Ky lloj njeriu është i pushtuar nga mendja e errët, ku asnjë shkëndi nuk e ndriqon trurin e tij, ky lloj njeriu është vetëm një trup fizik sikur një bishë e ngordhur që nuk i shërben askujt përveç një tufe mizash…

* Kush është njeriu? A është njeriu i lirë? Cili është morali i njeriut? Në ç’raport është njeriu me njeriun, lidhja njeri-njeri? A është jeta e njeriut një praxis që lufton për mbijetesë? Njeriu i atakuar nga forcat abstrakte të fuqisë apo njeriut tjetër të pushtetshëm, që kontrollon, mbikëqyr, përgjon dhe arsyeton gjithë veprimet irracionale dhe imorale në emër të lirisë?! A është liria një nocion abstrakt? Cili është kufiri midis jetës dhe vdekjes? A është zhdukur një kufi i tillë? Cilat janë situatat kufitare në të cilët ekzistenca e njeriut është vënë në pikëpyetje? Zjarri atomik, sëmundjet, përmbytjet, ndryshimet dramatike klimatike, tjetërsimi i njeriut nga çdo gjë që e rrethon dhe nga vet njeriu – janë kërcënimet për njeriun sot dhe nesër. Thelbi i moralit tonë nuk është shpëtimi i njeriut, që ndryshon në kohë dhe hapësirë, por shpëtimi i Zotit, i cili midis rrjedhave të formave dhe aventurave njerëzore të çdo lloji, është gjithnjë po ai, ritmi i pamposhtëm që lufton për liri.

* Të mjeruar, burracakë, zemërngushtë, një hiçgjë jemi ne, gjallesat njerëzore. Por, brenda nesh, diçka thelbësore më e lartë se ne, na shtyn pamëshirshmërisht drejt lartësisë. Krenaria, krekosja, vetëlavdata, kush jam unë e kush është tjetri, unë i parë, ai i dytë, i tretë, kurrkund hiç, unë i pasur ai i varfër… – ja për çfarë bën monolog, ndonjëherë edhe dialog, njeriu i sotëm, i humbur në karakterin sadomazohist, që është një hiçgjë në këtë botë të kalbur, ku lënda e tij, mishi e gjaku, mendja, gjithnjë janë të parëndësishëm, pra një lëndë e papërdorshme dhe pa kuptim, në një botë ku gjithçka kontrollohet nga ajo fuqia abstrakte – njeriu teknologjik dhe atomik! Sa i varfër është njeriu në mendjen e tij! Sa i pafuqishëm është ai! Sa i dëmshën për tokën me veprat e tij mizore! Po sikur të mos e kishte frikën nga terri i vdekjes…