Cikël me poezi nga Anton Marku

Ne ishim libra, që shfletohen nga fundi, për të kuptuar, më mirë fillimin tonë.

KUJTESË

Më jep sy
të shoh nga prapa
pas si më vijnë
paudhësitë e mia

Hapat që ngatërruan rrugët
këmbët që më sollën deri këtu

Duart e mia
nuk ishin për lutje

Në kopshtin tim
të gjithë drunjtë
ngjajnë në kryqe.

MBAJTËSIT E QIRINJVE

Një hije
që nuk dihej se e kujt ishte
u shtri pranë tij

Bashkë u nisën
rrugëve të botës
të etur për gjithçka

Pas lanë
tokën e askujt
ku fluturat lajnë sytë natën

Buzët e tyre
gojës së qiellit
i ranë në prehër.

PAS NDARJES

Në dhomën
që ti e braktise e para
ka vite që ëndrrat tona
nata i bën bashkë
në të njëjtin shtrat

Me një të mbyllur syri
e përbinë
gjithë frymën që lamë aty

Ne ishim libra
që shfletohen nga fundi
për të kuptuar më mirë
fillimin tonë

Mbjellë në një tokë
ku askush nuk rrëfehet
për dyert e lëna hapur.

HIJEBARDHA

Pas natës së parë
ti ishe ndryshe

Frymëmarrjet tona
nisen të takohen
çdo herë e më rrallë

Në gjithçka ngjaje
pos në gruan që desha

Më vëreje
vetëm kur pyesje
se sa vajti ora

Mëngjeseve tona
nisi tu rritej
rrethi i syve

Me mëngë këmishe
fshinin gjurmët e buzëve
të lëna në varëse rrobash.

SILUETË

Me duart e veta
i vuri tapën
shishes së jetës

Për të
e djeshmja ishte ende aty
afër sa një prekje ere

Çdo hije që kalonte përskaj
i ngjante asaj

E nesërmja
të larta i kishte ngritur muret

Me të pamatshmen u mat.