Tri poezi

Nga Demush Mehmeti

MUNGESË LËNDUESE T’BARRDHËN DRITË KAFSHON

S’di pse s’po më mban shtrati im i qullur në djersë
Shtatit t’mekur vërshon zjarmia
Gjumi tretët s’di kahë shkonë

Mbi jorganin e keq arrnuar valvitet errësira
Tis mugëtire i mbështllë sytë
Djersë e ftohët më ngrin në ballë

Keq moihen gjymtyrët e bëra drrasë
Këmbët e shtrira shkujdesur
Duart e lëshuar trugut t’timit shtat

Mendja e hamendur turbullohet
Gjuha ndalon prerë në gërshër
Mungesë lënduese t’bardhën dritë kafshon

KREJT PA HILE

Sa e sa netët i kaluam zgjuar ardhjën tënde duke pritur
T’kemi dashtë pa kusht
Krejt pa hile
Sado që përbuznin tonën pritje

T’dashtëm atëher kur dhe ajrin ta helmonin
Toka digjej prush
Gjitha rrugët i kallëm flakë

As ditë e zotit s’ishte ditë
Dritë as në fund tuneli s’ke mund me parë
T’dashtëm në ecje jo në pritje kot

T’dashtëm përherë
Dhe atëherë kur vetën e quanim me faj
Diku e hudhnim një gur
Diku shkoqur thonim do një fjalë

U dasht i kapëm armët tytat vjellën zjarr
Nuk u ndalëm urra urdhëri u dha
U betuam le t’del ku të del vetëm përpara

PESHË E RËNDË

Saherë dojnë ju a lypë nevoja na marrin në thumb
Tablo gjujtjesh t’lira jemi bërë
Ndoshta dhe kënaqën për goditje caku
Dikush mund me u tallë
Siç dinë me u tallë

Si viktim misht për top përherë na bëjnë nji
Na ndajn kur dojnë me na zhbërë
Sa i madh loti jonë që s’shihet
Rrjedhë e tij djegë s’freskonë peshë rëndë