Zjarr i pashuar

Poezi nga Demush Mehmeti

Shpërthejnë tonat kujtime taban frymëzimi
Zjarr i pashuara vin
Valë ngrohtësie rrahin fytyrën
Me tonat ëndrra
Dashuri për ty

Acareve të thata dhe derri pëlciste në thark
Në shtrat prej kashte ngjizej jeta
Buzë vatre rrëfehej legjenda
Për Mujin
Halilin
Gjergj Elez Alien

Me fytyrë qelur nusja re e shkelte pragun
Ngjyente gishtat në enën me sherbet
Derës së tharë ja lyente çerçivet
Bekim për jetën
Ëmbëlsirë

Pranë dritares zogjtë ja thonin këngës
Nga jashtë vinte erë karafili
Në tra votre dallëndyshja bënte folen
Shtëpitë gumzhinin
Me vaje
Dhe qeshje fëmijësh

Fytyrave të vrara lie lulëzonte krenaria
Në rrugë drite printe guximi
Mulliri ligësis e blunte gëzimin
Dita digjej në uzinë robrie
Aroma kafshatës së munguar kishte shije

NË JANARËT ME ACAR

Me gjuhën e tyre leckë matufi shprrallën të ligjt
Dredhen e përdredhen tojë në thes
S’njofin ndezje dritë ardhmerie
Prush ferri ta djegin zjarrin më të kallë
Pikën e ujit se kanë në sy
Dhe për janarët mundë të flasin
Me gjuhën apokalips

Në janarët me acar kafshoi dhe u vra fryma ligë
E zgjedhura pikë gjaku ja shembi fuqit
Derdhje gjak nga shtati i njomë
Rrjedhë guxim dashuri
Lëng i shënjët
Janarërt na’i morrën kolsët që bën historin

ETJA SHPIRTIN NA I NXJERR

Nē rrënqethjet e mishit na degdisët qetësia
Tabllo dhimbjesh mbishkrim
Lëmsh me retë flakëronë vetima
Rrugëve prush na ndriqohen synimet

Në cektësi legeni bim e mbytemi
Kalojmë thellësit det me notin tonë shpresë
Dhe kur lahemi në masë oqeani
Etja shpirtin na i nxjerr

Ndezim shkrepësen një djall të pelcet
Në ngrehinë tymi vetpëlcasim
Fshijmë sytë verbëri errësire
Hapësirës dritë ndriquar i mbajmë mbyllur

KUKAMË JEMI BËR

Sa i mungojmë të bukurës tonës ëndërr
Dhe në gjumë takohemi rrallë
Mos ti bëhemi personazh marrzie
Sy hapur ëndrrojmë

Sa po i mungojmë tonës buzëqeshje
Fytyrë vrënjtur e kërkojmë
Digjemi për ngrohtësin e sajë

Pse të na bëhet vaji mik i pandashëm
Nuk i largohemi dotë
Në dhimbje e gëzim na rri pranë
Pikë e lotit të gurzuar kukamë jemi bër

TË LUMËT NE

Themi sa të drejtë jemi kemi besë
Ndryshojmë fjalët mbrëmje e mëngjes

Jemi të fort dhe sa shumë dietar
Keq inatosemi dhezemi zjarr
Veq inat kush na ka

Në pikë të ditës bimë ja rrasim gjumë
Parlamenti na bëhet llugë
Kafeneve i kryejm shumë punë

E gjuajm gurin ra ku ra
Jam kështu si jam
Je krejt si je
Të lumët ne për veti
Askush në botë s’është si ne!…

NJË DITË

S’dim se pse qajmë ne kur vim
Qajm dhe kur send s’dim
S’dim sa do rrim

Jetojmë hutueshëm
Dim të kërkosemi dhe bujshëm
Rrim drujshëm
Ushqehemi ujshëm

Vim paditur
Ikim një ditë dhe krejt papritur!