Poezi nga Demush Mehmeti

RRJEDHËS SË VET

Si nata dhe dita rrjedhës së vet ecin
Levizin me fymën ton
Fatin peng najë mbajnë
Nga lindja
Deri në varr

NA PËRKUND
Nata sado e mbështjellur në gëzhoj errësire
Në kupën e qiellit ka yjet e saj
Në qetësin e vet është zonjë
Në heshtjën e saj vetmia mudonë
Ka dhe ëndrrën e bukur që shpirtin ndriçon
Ndodh na ikë e nuk na merr gjumi
Kur dhe nuk ndihemi mirë
Vetēm një fjalë butësi zemre na qetëson
Gjumi i humbur kthehet
Si një erë e lehtë na përkund

NATYRISHT
Kohrat ndryshojnë
Temperatura e motit ulët dinë me ra
Nga ret shiu bjen rrëke
Melankolia vret
Mërzit e heshtura naj ngacmonë
Nuk ligështohemi
Nuk ankohemi
Lotët e pandalshëm i përbim
Kuptojmë
Dhimbja ndodhë
Natyrisht!

NDODHË
Ndodhë
Përshëndetemi për herën e fundit
Dhe me ata që sjemi njohur
Ndodh
Ikin ata që i njohëm
Ikin dhe pa lamtumirën tonë
Sa shumë e meritojnë

NUK HARROHEN
Nuk harroen të largëtat ditët e fëmijëries sonë
Kur zbathur zdeshur vraponim
Fare nuk pushonim tër ditën e lume
Loznim fytyrë qeshur plot gaz
Sikur bota të ishte e jona
Barkun e kishim të pambushur
Zemrat i kishim plot