Në valixhe palosa ëndrrat (cikël poezish)

DORUNTINA : Sa lehtë ma mori gjumin, Sa lehtë ma vrau ëndrrën

Shtatë konaqe udhë
Për të arritur te Doruntina
Ditënatës

Asnjë shkëndijë s’duket kund

Me një tufë lulesh të vyshkura
Shëtis verandave të mendjes

Ngelur i vetmuar fundit të gotës
Me këngë vaji në buzë
“Moj e bukura oj oji…”

MBI DHEMBJEN

Ra nga qielli Meteori

Në shtratin e gotës së thyer
Me vargje të rralla
U shkrua në testamentin e mallit

Ma gjakosi pritjen
Ma ndrydhi ëndrrën
Në stinën e përgjakur të fatit

Natës mbi dhembjen ecë
Shpirti të mos bëhet errësohet

NATË PA GJUMË

Paska zi e më zi
Kur gjuan gurin e fatit tek djalli
Përmbytur nga pagjumësia

Ec e dije
Ku qëndron mullari i ngulur
Për ta shirë bukën e motmotit

As ajfonët nuk bëjnë punë
Për mëkatet e pabëra

Në këtë natë pa gjumë
Rrjeti është mbyllur
Në rrathët e Dantës

Vuaj
Për një hap të gabuar
Të shtojzovalles

Për ecje rruga e gjatë është
Për kthim tepër vonë
Ç’të bëj me të tepërtat e mia

NË THEQAFJE

Kur thehet palca kurrizore
Barë shërues s’ka
Zogjtë i ndërrojnë polet
Në fluturim

Edhe në fije bari
Edhe në fije floku
Shkruajmë biografitë

Shpirti i thyer në theqafje
Në netët e vona të mërzisë
Mëkatet mbledh

Në pasqyrën e thyer
Vrragët s’i shëron
As nata e varrit

Lamtumira e fundit
Në hapësirë kafshon diellin

MASHTRIMI

Duke ma premtuar ëndrrën
Parajsën e humbur
Ma mashtron

Pranverë me shira
Pikon me lotin e fundit
Të pleqërisë

Jetë e zhvatur
Për të paarritshmën
Ëndërrimet m’i trazon

Në hapin e fundit
Hidhem pikëllimit
Para se të ikën nata

Në zemrën e diellit
Pikë e zezë
Përherë do të lundrojë

NATË E QETË

Natë e qetë
Shenjtërisht
Mban fshehtësitë

Deti tërbohet
Nga mëria e dashurisë
Vonuar së tepërmi

Retë tërbohen
Në ritin e vet
Nga trishtimi

Medet për valët në det
Kur tërbohen nga pikëllimi
Ngriten dhe stuhitë.

KOHA

Të djeshmen do ta zhbëj
Në ëndrrat e harresës
Për ta kuptuar të sotmen

Vjellë pezmin e jetës
Tri kontinente vërshohen
Me helm sarin

Në djepin e shpresës
Përkundi vajin e fundit
Të fëmijërisë

Do plagë të moqme
Në gjumë ulkonje mbetën
Pa Gjergj Elez Alinë.

ZI E MË ZI

Nuk paska më zi
Se ta përkundësh marrëzinë
Në djepin e fëmijërisë

S’mund ta durosh
Kafshimin e gjarpërit të shtëpisë

VERA E VONË

Verë e vonuar m’i shkund gjethet
Kopshtit verdhanak
Me degët e blirit

Ndarje e dhembshme
Nga pranverë e hershme
Shi i vakët rigon

Një cicërimë zogu në fushë
S’e ndalë këngën
Në këtë verë të vonuar

KJO MBRËMJE

Kjo mbrëmje
M’i përpinë qelizat e gjakut
Si në kohë lufte

Kjo zhavallinë
Trurin e diellit ta ndezë
Me eshkën e shpirtit

Pagjumësia e trishtë
Në palcë të dashurisë
Ma kafshon përditë mërzinë

Udhët e shtruara me katrorë
Do t’i numëroj përditë
Si yjëzit e qiellit blu

Si në kohë lufte lufton
Me shpirtëra
Dylufton kjo mbrëmje

HIJA

Nga mëria
Më vari në litarë
Me zorrët e mia të thara

Në shtatëdhjetëeshtatë gjuhë
Mallkoi
Të bukurën Doruntinë

Zorrët e thara u këputën
Nga mëria
Dashuria plasi nga mërzia

URREJTJA

Dikush ma preu gjuhën
Gjumin ma mori
Si për ironi këngën ma la

Larg e më larg
Gjuhës së urrejtjes
Kërkoj të jem

Fjala që jepet duhet ruajtur
Me xhelozi
Miku i moçëm të bën shtëpi

EC E DIJE

Në heshtje më kafshon
Nata e pabesë

Ec e dije
Cila do të jetë
Kënga ime e fundit

Në fushë të mejdanit
Fjala e pamatur
Rëndë peshon

Këmbë bredharake
Lodronjnë në lëmën e pashirë

MBAJU SHPIRT

Mbaju shpirti im mbaju
Për pjesën e mbetur bosh

Mbaju mbaju mbaju
Jeta vazhdon rrugëtimin

Për drurin e fatit mbaju
Për degën e vetme
Edhe kur kali i varreve
Ta kullot gjelbërimin

Shpirti im, hidhe gurin
Matanë sinorit të shenjtë

MOS

Udhëve të qytetit mos më kërko
Nuk do më gjesh as tavernave
Në valixhe i palosa ëndrrat

Udhëtimin e gjatë kur do e marr
Ti s’do jesh me mua

Për të ikur nga fjala e ndezur
Më duhet edhe një shekull
Për ta kthyer ëndërrrimin e parë

Këtë testament
Mos ua hudhni qenëve lazdran
Ruane sirtarëve të shpirtit

Ai që vrau diellin në perëndim
Mund ta kafshojë shëmtinë e plagëve
Që pas do na vijnë

Nëpër perin e lidhur nyje
Një erë e ftohtë do fryj
Për ta dëbuar tradhtinë

PAS SHTATË SHEKUJVE

Pas shtatë shekujve
M’i numëroni ditëlindjet
Buzëqeshjet e ruajtura në sirtarë

Një zog qielli
Rrugën e parajsës humbi
Aty ku s’duhet hyri
Rëndë i kafshoi buzët e veta

Kontinenteve të botës kalëroi
Drejt pikëllimit
Netëve të vona kërkon Diogjenin

Nata në pasqyrë të thyer veten sheh
Në pjatën e mbetur bosh
Servohet dita

Ramadan Mehmeti