Shtigjet e vjetra (Prozë poetike)

Më nuk ua kam besën mendimeve të mëdha e as ëndrrave premtuese. Ndoshta pse s’më thonë gjë fjalët e lëruara nga mendje të panjohura.

Të tilla janë edhe ëndrrat, nga të cilat disa herë zgjohem i llahtarisur e shpirtin ma mundojnë do pamje të errëta.

E ç’faj kam unë kur nis e shteret edhe zemra!? Fundja, ç’faj kanë edhe hijet që enden do pasmesnatave të frikshme, kur vetja ime shfaqet me lot në faqe.

Më s’ka rëndësi a do të gjenden shtigje të reja, a do të rrihen shtigjet e vjetra, a do të gjejë shërim mendja e sëmurë, e cila, edhe kur do, nuk arrin askund.

Fundja, nuk më thotë gjë as për pambarimi i gjumit të lodhshëm, i cili ma ka humbur fijen e lëmshit e as që e kisha në dorë.

Vetëm malli, me sa po shihet, ishte, është dhe do të mbetet imi, kurse fjalët e brishta, që s’i kap do me zemrën e lodhur, duket se janë plakur, edhe pse nuk dorëzohen kurrë. . .

Ramadan Mehmeti
Nga libri: PAMJET E HUMBURA TË LOJËS