Salih Kabashi i jep lamtumirën Daut Dautit: “Të desha si vëlla, si Dautin rrallë lindin nanat!”

Gjilan – Vdekja e historianit, gazetarit dhe shkrimtarit Daut Dauti ka lënë pas një dhimbje të thellë në radhët e miqve, kolegëve dhe bashkëpunëtorëve të tij. Në mesin e zërave që i kanë kushtuar një homazh të veçantë intelektualit të ndjerë është edhe shkrimtari dhe publicisti Salih Kabashi, i cili, përmes një shkrimi emocional dhe të ngjeshur në planin letrar, ka sjellë kujtimin e tij për mikun e afërt.

Kabashi ka rrëfyer se lajmi për vdekjen e Dautit e goditi rëndë dhe se, të nesërmen, mori rrugën drejt Gjilanit për të marrë pjesë në ceremoninë e lamtumirës në Teatrin e Qytetit. Në mesin e familjarëve, miqve dhe bashkëpunëtorëve që ishin mbledhur për t’i dhënë nderimet e fundit, ai, siç shkruan, nuk arriti ta përmbajë përlotjen.

Për Kabashin, Daut Dauti nuk ishte thjesht një koleg apo bashkëpunëtor, por një mik i rrallë, “mik e shkuar mikut”, një njeri me të cilin kishte ndarë biseda, projekte dhe horizonte të përbashkëta krijuese.

Në portretin që ai i bën të ndjerit, Dauti shfaqet si një figurë poliedrike e kulturës dhe mendimit shqiptar: gazetar, shkrimtar dhe historian, por edhe një intelektual me identitet të fortë dhe të natyrshëm.

Kabashi e përkufizon atë si një “shqiptar të pakompleksuar” dhe si një intelektual të formimit të veçantë, duke përdorur shprehjen “Très British” për të nënvizuar elegancën, kulturën, disiplinën dhe mënyrën e tij të veçantë të formimit intelektual.

Vlerësimi i Kabashit për mikun e ndjerë arrin kulmin në një fjali të shkurtër, por domethënëse: “Si Dautin rrallë lindin nanat!”. Përmes kësaj shprehjeje, ai përmbledh jo vetëm admirimin për personalitetin e Dautit, por edhe bindjen se njerëz të tillë janë të rrallë në jetën publike dhe intelektuale.

Miqësi, projekte dhe udhëtime të mbetura në kujtesë

Kabashi kujton se me Dautin kishte pasur komunikim të vazhdueshëm dhe projekte të përbashkëta, ndërsa disa plane të tyre mbetën të parealizuara. Në veçanti, ai përmend dëshirën për të udhëtuar së bashku në Azerbajxhan, Gjeorgji dhe Turkmenistan.

Këto udhëtime të pambaruara tashmë marrin një kuptim tjetër në kujtesën e tij: ato nuk janë më plane të së ardhmes, por dëshmi të një miqësie që tashmë i përket kujtesës.

Në një nga pjesët më personale të homazhit, Kabashi shpreh dashurinë dhe respektin e thellë për Dautin, duke e cilësuar atë si një vëlla shpirtëror.

“Të desha si vëlla”, shkruan ai, duke e shndërruar homazhin nga një portret publik në një rrëfim intim për humbjen e një njeriu të afërt.

Një grusht dheu si shenjë e fundit e miqësisë

Daut Dauti u varros në varrezat e fshatit, në kodrën mbi Kokaj të Gjilanit, në tokën e prejardhjes së tij. Për Kabashin, ky moment shënon jo vetëm fundin fizik të një jete, por edhe një çast të thellë të ndarjes njerëzore.

Në përmbyllje të shkrimit, ai përdor një metaforë të fuqishme dhe prekëse, duke thënë se varri i Dautit tashmë bart edhe një grusht dheu nga dora e tij.

Është një gjest i vogël në pamje të parë, por me peshë të madhe simbolike: një shenjë e pranisë së mikut në çastin e fundit dhe e një miqësie që, sipas Kabashit, nuk përfundon me varrimin.

Homazhi përfundon me një urim tradicional dhe shpirtëror: “Qofsh i Xhennetit, Daut Dauti!”

Në këtë dëshmi të Salih Kabashit, Daut Dauti shfaqet jo vetëm si një emër i rëndësishëm i gazetarisë, historiografisë dhe letërsisë shqiptare, por mbi të gjitha si një personalitet i rrallë njerëzor, kujtimi i të cilit vazhdon të jetojë te miqtë, bashkëpunëtorët dhe njerëzit që patën fatin ta njohin nga afër./rajonipress/