Përjetësisht miku im

E dërmuar nga zhgënjimet e kohës, Ecja rrugëve me tapitjen e shpirtit tim, Ndalja hapat me një kujtim ftohës, Pastaj kokë ulur nisesha pa drejtim.

Mes dhjetëra njerëzve ndjehesha vetëm,
Ëndrrat e mia me ishin bërë të huaja..
Mes të tjerash kisha humbur dhe shpresën.
Jeta më dukej një lojë që s’duhej ta luaja.

Mes stresit të ditës dhe acarit pa kufi.
Dimri më ishte bërë stina e shpirtit tim.
Por koha më buzëqeshi me ëmbëlsi.
Duke më takuar me ty miku im.

Pas rrebeshit qe ra ne fushat e jetës sime.
Erdhe si ylber dhe e gjallërove natyrën.
Për to u bëre lajmëtari i kësaj stine.
Luleve të tyre vetëm ti ua dhe ngjyrën.

Në pranverën e rrugëve të jetës.
Në shtëpizën e një shprese që gjeti rindërtim.
Në fjalët e ëmbla të së vërtetës,.
ishe përherë t`i o miku im

Xhuli Spahiu