Në kohë kryqëzatash

Poezi nga Demush Mehmeti

Në kohë kryqëzatash kur dhe rrena bëhet mjet
Drita mundë shpallët errësirë
Errësira dritë
E vërteta quhet lak që ngulfat
Ngatërresa zgjedhje e mirë
Fyerja ndershmëri

Ndodhë që të gjitha rrugët ngatërrohen
E bardha me të zezën s’ka vijë
Gjygjeve mbushur zhurmë
Gjykatësit e pagabuar gjykojnë
Mbrojtësit memec kanë gojë s’kanë gjuhë
Viktimat flasin por s’dinë

FJALËT JANË PAK

Dua freskinë e gurrav tua melodinë e perrojve idhnak
Virgjërinë e erës që rrahë lisat shtatlartë
Blerimet tua ku s’prekë kosa
Lulet e bukura ku bleta nektarin merr
Hijet e dendura ku pushon drenusha mbarsë

N’kulm hidhërimi më qetëson e mira aroma jote
Shkrihem i tëri në shkriftësin e dheut tënd
Të dua më shumë se çdo gjë tjetër
E thotë zemra fjalët janë pak
Të dua dhe krejt pa hile tjetër s’kam

JAM I MBYLLUR

Mbi syprinë dertesh bote vallëzonë i pasosuri derti im
Në llava jete lundron i imi gjakim
Ngrohem zjarreve djegëje prej shpirtit
Freskohem verandës së syrit tënd

Sa fort e dua dhe e çmoj të ëmblën jetë
Prapë e dua sido që të jetë
Në kafazin vetmisë sime rri i mbyllur
Bashkë me betimin e dashurisë për ty dhënë

GJASHTËDHJETË RRAFSH

Më ikën jo dhe pak vite moshe furishëm ikën
Gjashtëdhjetë rrafsh
Boten e mata pash më pash
Kupa plot
Numër i saktë

Ecën koha erdhi ky vit moshe jubilar
Barrë jete jo shkado barrë
Jo dhe bash i pa fat
Hap i mbarë

E dua kush më donë
Bash n’rrs kush do që më shanë

SOT NË KËTË DITË

Rri i qetë edhe në këtë ditë dimri krejt të zakontë
Zakonshëm vepro
Mbështjellu mirë si për dimër më
Pi çaj lulesh
Zbute kollën e thatë

Po pate temperaturë pi sirupe
Laj sytë në gurrën e ftohët
Kthjellu mirë lutu vetëm për dashuri
Zhurmë mos bëj
Përballo çdo sëmundje sado e jashtëzakont

ZIHEMI PËR GJITHÇKA

Çdo të lumën ditë po zihemi për gjithçka
Gojë fëlliqur fyhemi ndërveti
Për tonat merita
Tonin mëkat

Zihemi për hisen që kemi
Dhe për luftën tonë të përbashkët!