Muhamed Kuka, flamurtari që nuk e lëshon simbolin e luftës: Nga Amerika në radhët e UÇK-së dhe në çdo homazh për dëshmorët

Gjilan – Për më shumë se dy dekada, Muhamed Kuka është shfaqur në mesin e turmave me uniformën e UÇK-së dhe flamurin kuq e zi në dorë. Për të, këto nuk janë thjesht simbole të një epoke të kaluar, por shenja të një rrugëtimi jetësor, të një lufte në të cilën la pas jetën në Amerikë dhe të një përkushtimi që, sipas tij, ende nuk ka përfunduar.

Muhamed Kuka është një nga figurat që janë bërë të dallueshme në ceremonitë përkujtimore, homazhet dhe tubimet kushtuar dëshmorëve dhe luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. I pranishëm në qytete e vende të ndryshme të Kosovës, ai është parë vazhdimisht duke marshuar me flamur në dorë dhe me veshjen që lidhet me UÇK-në.

Për shkak të kësaj pranie të pandërprerë në aktivitetet përkujtimore dhe marshimeve të tij të gjata, ndër qytetarë dhe në raportime mediale ai është quajtur edhe “Marathonomaku flamurtar i UÇK-së”.

Muhamed Kuka është një nga ata burra që, për më shumë se dy dekada, nuk e ka zbehur asnjëherë zërin dhe qëndrimin e tij në mbështetje të luftës së UÇK-së, veteranëve dhe pjesëtarëve të saj.

Me një prani të fortë publike, i palëkundur në bindjet e tij dhe gjithmonë me flamurin kuq e zi në dorë, Kuka është shndërruar në një figurë të njohur të tubimeve, homazheve dhe përvjetorëve që lidhen me luftën e Kosovës.

Ai është një patriot që e ka kthyer besnikërinë ndaj kauzës së luftës në mënyrë jetese – një veteran që nuk u tërhoq nga kujtesa e luftës, nuk pushoi së mbështeturi bashkëluftëtarët dhe vazhdoi të jetë pranë tyre edhe në ditët më të vështira.

Për shumë qytetarë, prania e tij është bërë e dallueshme dhe e respektuar: uniforma e UÇK-së, flamuri në dorë dhe qëndrimi i tij i vendosur janë kthyer në një pamje të pandashme nga ceremonitë kushtuar dëshmorëve dhe veteranëve.

Nga jeta në Amerikë te radhët e UÇK-së

Rrugëtimi i Kukës mori një kthesë vendimtare në vitet e luftës. Ai jetonte në New Jersey të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ku kishte ndërtuar jetën e tij si emigrant. Por me fillimin e luftës në Kosovë, vendosi ta lërë jetën që kishte ndërtuar përtej Atlantikut dhe të kthehet për t’iu bashkuar luftës.

Ai u rreshtua në Batalionin “Atlantiku”, një formacion i përbërë nga shqiptarë të ardhur nga diaspora për t’iu bashkuar luftës së UÇK-së.

Ky vendim shënoi një prej kapitujve më të rëndësishëm të jetës së tij. Pas përfundimit të luftës, Kuka nuk zgjodhi kthimin në Shtetet e Bashkuara. Ai vendosi të qëndrojë në Kosovë, duke vazhduar jetën e tij në vendin për të cilin kishte ardhur të luftonte.

Uniforma që u bë pjesë e identitetit të tij

Në vitet që pasuan luftën, prania e Kukës në ceremonitë përkujtimore u bë gjithnjë e më e dukshme. Uniforma e UÇK-së dhe flamuri kuq e zi u kthyen në shoqërues të pandarë të tij.

Në përvjetorët e dëshmorëve, në homazhe, në ceremonitë e përkujtimit dhe në tubime të ndryshme, ai vazhdon të paraqitet me të njëjtat simbole.

Për Kukën, flamuri nuk është vetëm një objekt ceremonial. Ai e lidh atë me kujtesën e luftës, me bashkëluftëtarët dhe me ata që humbën jetën gjatë saj.

Kjo është arsyeja pse, edhe pas më shumë se dy dekadash nga përfundimi i luftës, ai vazhdon të jetë pjesë e pandashme e skenës së ceremonive përkujtimore në Kosovë.

Nga kujtesa e luftës te mbështetja për ish-krerët e UÇK-së

Angazhimi i tij publik është shfaqur edhe në zhvillimet e viteve të fundit, veçanërisht në tubimet dhe protestat në Prishtinë në mbështetje të ish-krerëve të UÇK-së që po përballen me proces gjyqësor në Hagë.

Kuka është parë në këto tubime me flamurin në dorë, pankarta dhe simbole të UÇK-së, duke iu bashkuar thirrjeve për mbështetje ndaj ish-krerëve të luftës.

Në këto raste, ai është shfaqur si një figurë e lidhur fort me narrativën e veteranëve dhe përkrahësve të UÇK-së, ndërsa këngët patriotike, përfshirë “Mora fjalë”, janë bërë pjesë e atmosferës së tubimeve ku ai ka marrë pjesë.

Një veteran mes sfidave të jetës

Pas simbolikës publike që shoqëron paraqitjet e tij, jeta e Muhamed Kukës është përballur edhe me vështirësi të shumta personale.

Ai njihet si invalid lufte, ndërsa gjatë viteve është përballur me probleme ekonomike dhe familjare. Një prej sfidave të tij ka qenë edhe gjendja shëndetësore e vajzës së tij.

Në periudhën e fundit, Kuka është përballur edhe me probleme të rënda shëndetësore që lidhen me zemrën, duke e bërë rrugëtimin e tij të pasluftës edhe më të vështirë.

Megjithatë, edhe përballë këtyre sfidave, ai ka vazhduar të jetë i pranishëm në ceremonitë dhe tubimet që lidhen me kujtesën e luftës.

Një simbol i gjallë i kujtesës

Muhamed Kuka është bërë, me kalimin e viteve, një figurë lehtësisht e dallueshme në ceremonitë që lidhen me luftën e Kosovës. Flamuri në dorë, uniforma e UÇK-së dhe ecja e tij e pandalshme nëpër tubime janë shndërruar në një pamje që përsëritet në përvjetorët e luftës dhe në ngjarjet përkujtimore.

Për disa, kjo është mënyra e tij për të ruajtur kujtesën e një periudhe vendimtare të historisë së Kosovës. Për të tjerë, është shprehje e një lidhjeje të fortë personale me luftën dhe me njerëzit që humbën jetën në të.

Por për vetë Kukën, kuptimi duket të jetë edhe më i drejtpërdrejtë: simbolet që ai mban nuk janë dekor, por pjesë e një betimi që ai e konsideron ende të pambyllur.

Ai e ka shprehur këtë bindje në mënyrën e tij, duke thënë se do të vazhdojë ta mbajë flamurin dhe të jetë i pranishëm derisa, siç shprehet ai, “të lirohen çlirimtarët”.

Nga New Jersey në frontet e luftës, e më pas në rrugët e Kosovës, Muhamed Kuka ka ndërtuar një histori personale ku flamuri nuk ndahet nga kujtesa, uniforma nuk ndahet nga identiteti dhe prania publike nuk ndahet nga ajo që ai e konsideron si detyrimin e tij ndaj luftës dhe bashkëluftëtarëve./rajonipress/