Mjekërr bardhë e mjekërr zi

Nga Nijazi Kastrati – Satirike

Në kafenenë e fshatit për çdo mëngjes mblidhen shumë të rinj të cilët para se të nisen për punë, aty pinë kafenë e mëngjesit. Por jo vetëm kaq, aty dëgjon lloj-lloj humoreskash nga të cilat njeri vërtetë ndjenë një relax shpirtëror.

Kështu një mëngjes, duke pi kafe e duke biseda dhe tregu humoreska të shumta, vie dhe një plak i cili mbahej me një kryle të cilën si duket vet e kishte rregullu për nevoja të tij. Tani më është bërë trend që pjesa dërmuese e të rinjëve kanë lëshuar mjekrrat, kush më të gjatë e kush më të shkurtër.

Plaku posa hyri iu drejtua njerit aty afër me fjalët: -Pse ore djalë e ke lëshu mjekrren, a më sheh mua, i kam 80 vite dhe ende nuk e kam lëshu. Tash i riu ia kthen: -Po unë për këtë mjekërr që kam lëshu i marr 200 euro në muaj o mixho! Derisa të pranishmit filluan të qeshin, plaku iu kthye:

-Çka çka? Për ato pare pasha besen edhe unë po e lëshoj pra!
-E po mirë, lëshoje dhe ti edhe i merr 200 euro!

Plaku duke mos kuptuar humorin e te riut, u kthye në shtëpi dhe e lëshoj mjekrren, dhe pas disa ditësh shkoi përsëri dhe hyri ne kafene.

• Tash djalo më regjistro dhe mua aty ku je regjistru ti se e kam lëshu mjekrren.\
• Një pjesë dërmuese e të rinjëve prap filluan të qeshin, ndërsa një pjese tjetër u erdhi keq për plakun që ishte mashtruar dhe vetëm u shiquan mes veti.
• O mixho, unë të kisha regjistru, por ata atje nuk të pranojnë sepse duhet me pasë mjekrren vetëm të zezë-ia ktheu djaloshi!
• Oooo more djalë, po përse s’më ke tregu me kohë, por tash pasi e lëshova mjekrren? Po halli tash, si t’ia baj?
• Po lehtë është o mixhë, vetëm shko e ngjyrose edhe mjekrra bahet e zezë e pastaj të regjistrojmë aty për mi marë paret.
  U kthye mixha n’shtëpi dhe pas dy tri ditësh shkoi dhe e ngjyrosi mjekrren. Kur u kthye dhe e panë nipat në këtë gjendjeu u çmenden.
• O gjysh, po çka ke ba more kështu?
• Çk kam ba ore, e kam ngjyrosë mjekrren se edhe unë du me i marrë 200 euro në muaj!
• Ah more gjysh, po a pe din që jan tallë me ty ata të rinjt më të cilët ke bisedu. -Jo jo, kështu më kanë thanë, vetëm mjekrren duhet me e ngjyrosë.
  Të nesërmen përsëri në mëngjes plaku mori krrylen dhe drejt e në kafene. Eh, tash më regjistro se e sheh që e kam ngjyrosë mjekrren.
• Ah more mixhe-ia ktheu djaloshi, mjekrren e ke ngjyrosë, mirëpo e sheh që edhe flokët edhe vetullat i ke të bardha, e munden mos me t’pranu. Të pranishmit filluan të qeshin me të madhe, ndërsa plaku tashmë e kuptoi se e gjitha ishte një shaka me te, andaj ngriti krylen për ti ra djaloshit i cili iku me shpejtësi përjashta. Derisa plaku ktheu shpinën për të ikur në shtëpi, disa herë belbëzoi: i pa turp, i pa turp, në këtë moshe të tallet me mua.
  Të rinjtë mbetën duke qeshur me zë, e plaku duke u mbajtur për krryle iku në shtëpi i zhgënjyer dhe duke thënë vet më vete, fort mirë ma punuan, po edhe e kam meritu se kur kam qenë i ri kështu jam tallë me çdo plak.
  Andaj qenka e vërtetë thëna se: “Asgjë s’mbetet për botën tjetër”!