Letër Iliridës dhe Toka është grua e secilit

Motër e gjakut dhe e betejave
mos u ligështo, bëhu e fortë
ji në udhën tënde mos u ndal
mbështetu në krahët t u a j
në prushin tënd të zemrës

Iliridë, jepi pak gjak rrënjës
mbahu në (qenien) tënde
në ilirishten shqip të Ohrit
në ilirishten shqip të Lëkovës
në ilirishten e Kumanovës
në ilirishten shqip të Tetovës
në Prespën, dhe Dibrën tuaj
në Arbërinë përreth Vardarit
Iliridë, bjeri mendjes, mbahu
bëje dorën grusht, shtrëngoje
kudo ajo tokë është e jona
motër e gjakut dhe e betejave
shpirt, jepja dorën Manastirit
aty kam lulen e përjetshme
dhe gurin e gjuhës së shkruar!..

(poezi nga libri “Shqipëri në çdo shtëpi”)

Toka është grua e secilit

Fjalët në art s´janë pa figurë
tokës askush s´ia di thëllimat
as gruas të fshehtat e saj
tokën e ndjekin disa pasqyra

Zotit tim unë ia thashë troç
E bukura ecë hijeshisë së saj
toka është më e dashura grua
dashuria për gjithsecilin njeri

Në pamjet me akull dhe zjarr
toka i do më të plotfuqishmit
njerëzit e mençur dhe të ditur
ata që tokën e bëjnë hijeshi

Qysh kur toka ishte Adami
dhe qysh kur toka u bë Eva
u shumëzua lulja femërore
lulja që di të lexon, e të lindë!..

(poezi nga libri “Mielli dhe uji”)

Nga Rrustem Geci