Kur Kosova voton kundër vetvetes

Nga Nexhmedin Saqipi – Në një moment historik kur Kosova kishte nevojë për maturi politike, tolerancë shoqërore dhe mbështetje ndërkombëtare, u zgjodh rruga e përplasjes dhe logjikës autoritare.

Zgjedhjet e fundit në Kosovë nuk shënuan fitoren e vizionit shtetformues, as të demokracisë funksionale. Ato u dominuan nga inati, populizmi dhe manipulimi i zhgënjimit qytetar. Nuk ishte populli që foli lirshëm, por një masë e lodhur dhe e keqpërdorur, e shtyrë të votojë kundër interesit të vet dhe kundër vetë shtetit.

Në vend që të triumfonin vlerat, përgjegjësia dhe përvoja institucionale, u ngritën figura konfliktuoze, arrogante dhe politikisht të paafta, të cilat pushtetin e shohin si mjet hakmarrjeje dhe jo si përgjegjësi publike. U përbuzën intelektualët, profesionistët dhe njerëzit e ndershëm, ndërsa mediokriteti, militantizmi dhe padija u kthyen në standard.

Fitorja e Vetëvendosjes nuk erdhi nga një projekt serioz shtetëror, por nga mobilizimi i inatit dhe ndërtimi i një narrative përçarëse. Në vend të unitetit u prodhua konflikt, në vend të stabilitetit – izolim, në vend të dialogut – arrogancë. Në një moment historik kur Kosova kishte nevojë për maturi politike, tolerancë shoqërore dhe mbështetje ndërkombëtare, u zgjodh rruga e përplasjes dhe logjikës autoritare.

Këto zgjedhje nuk u zhvilluan në kushte të barabarta dhe as plotësisht demokratike. Për muaj me radhë, pushteti u mbajt me presion, manipulim, kapje të institucioneve dhe keqpërdorim ekstrem të parasë publike. Kushtetuta u anashkalua, ligji u shndërrua në instrument partie, ndërsa shteti u trajtua si pronë politike.

Historia po përsëritet me një formë të re brutaliteti: Kosova nuk po dëmtohet nga armiqtë e jashtëm, por nga bijtë e vet. Për pushtet të përkohshëm dhe privilegje të ngushta, u sakrifikuan vlerat, dinjiteti dhe e ardhmja. Kjo nuk ishte një fitore politike, ishte një paralajmërim i rëndë për çmimin që do të paguhet nesër.