Hero apo skllav në tregun e Egjinës

Nga Sadri Ramabaja – Nuk dua të besoj se heronjtë e kanë braktisur Republikën. Ata, si Sizifi, mund të duken mendjelehtë, meqë nuk i përfillin perënditë. A nuk kishte bërë disi ngjashëm Fehmi Lladrovci teksa qeshte kur pohonte se vdekja për Kosovën i vjen si gjakimi i tij jetësor?

Në Republikën e dytë shqiptare, në Kosovë, një tufë banditësh të veshur me pushtet politik, në krye të të cilit janë katapultuar marionetat e shërbimeve të huaja, ka vite që promovojnë pushtetin tipik të autokracive moderne. Viti 2016 po mbyllet me histori të pështira, dëshmi bindëse se ky pushtet ka vrarë çdo ditë, pak e nga pak, shpresën për të ardhmen e Republikës.
Le të risjellim në kujtesë për një çast tendencën për shitjen e një pjese të Atdheut përmes aktit të demarkacionit të kufirit me Malin e Zi: ngritjen e murit në Mitrovicë, si akt i kryer dhe futjes qoftë edhe për deriçkën e prapme, të Asociacionit të Komunave Serbe; vrasjen në formën më makabre të mundshme të veprimtarit Astrit Dehari; aferën e PTK-së, si akti më publik i tradhtisë ekonomike, që e shpërfaqi Gjykata e Arbitrazhit; terminalet doganore të bijve të kryeministrit…). Në këto rrethana, veprimet goditëse të pakontrolluara nga të zhgënjyerit, por edhe nga idealistët e papërmirësueshëm, mund të jenë fare afër; ato duket se do të shënojnë vetëm prologun e leksionit që kjo bandë do të shtrëngohet ta mësoj – braktisjen e shpresës edhe nga ana e saj.

Brezi i ri tashti, pas shtatëmbëdhjetë vjetësh të epokës postkoloniale, nuk i nënshtrohet dot aventurës së arketipit utopik të Platonit; ai nuk e gjen dot rrugën të përfundojë në Siçili, siç kishte vepruar Platoni, për të përfunduar në tregun e skllevërve modernë në Gjermani a diku gjetkë në Perëndim.

Viti 2017, për rrjedhojë, po troket frikshëm në portat e mbyllura të së ardhmes shqiptare. Ai ka gjasa të verifikojë edhe një herë maksimën se “idealet janë ideale pikërisht ngaqë nuk realizohen”. Ndërkaq kur veprimet nga idealistët e pakontrolluar do të godasin kokat e krimit politik, tek atëherë do të mund të gjykojmë racionalisht, duke vënë re se ato veprime ndihmojnë në përmirësimin e realitetit, pikërisht ngase nuk merren si realitet.
Unë nuk dua të besoj se heronjtë kanë braktisur Republikën, se ata tashmë kanë përqafuar logjikën që e bëri Platonin të marrë rrugën e aventurës së tij utopike, largimin nga atdheu, duke u shndërruar në skllav në tregun e Egjinës.

Jo, heronjtë tanë janë këtu, mes nesh, në Prishtinë… ata nuk e braktisin dot Republikën.

Jo më kot, ata mbrujnë në vete grimcat e atomizuara të akteve heroike të tipit të Oso Kukës e Adem Jasharit. Ata, në fakt, janë si Sizifi, që po t’i besojmë Homerit, na rezultojnë në qeniet më realiste. Ata, ngjashëm si Sizifi, mund të duken mendjelehtë, meqë nuk i përfillin perënditë. Homeri na tregon se Sizifi kishte lidhur me zinxhirë Vdekjen, duke mos e përfillur fare. Përmes atij akti, në fakt, ai ishte tallur me Vdekjen. A nuk kishte bërë disi ngjashëm Fehmi Lladrovci tek qeshte para kamerave të gazetarit të BBC-së, kur i pohonte se vdekja për Kosovën i vije si gjakimi i tij jetësor?!
Ky tip i heroit tonë rron edhe sot.

A e keni vënë re se si ai përherë i përçmon perënditë, se si çdo ditë ushtron zejen e të urryerit për vdekjen, po njëkohësisht çdo ditë e dëshmon dashurinë për Republikën dhe pasionin për jetën?

Ky model i heroit tonë modern tashmë është i pranishëm në botën e mendimit politik të rinisë, që duket se e ka kuptuar mirë nevojën e riorganizimit të jetës shoqërore. Ky model i heroit tonë modern është prodhimi më autentik i këtij populli, që mrekullueshëm diti ta mbijetojë katrahurën më të madhe në fundshekullin e kaluar, duke ruajtur identitetin dhe shpirtin kombëtar. I strukturuar në fuqi politike, ky tip i heroit të heshtur do t’i gjejë rrugët e organizimit dhe veprimit autentik, që do ta garantojnë çlirimin e Republikës (tashmë peng) dhe të dëshmohet dinjitoz në ristrukturimin e shtetit konform interesave të tij jetike kombëtare.

Viti 2017 vetëm sa do të dëshmojë se ky brez i heronjve urbanë do të jetë fuqia e re për rilindjen e Republikës, për funksionalizimin e saj, si garant i ecjes drejt një Shqipërie të re – Federatës Shqiptare.

*Ky shkrim është shkruar enkas për numrin festiv të gazetës “Epoka e re”