Fatmir Ibishi, dëshmori që ra në mes të Konçulit, simbol i rezistencës në Luginë

Bujanoc – Emri i Fatmir Ibishit mbetet një ndër simbolet më të fuqishme të sakrificës dhe qëndresës shqiptare në Luginë të Preshevës. Më 26 shkurt 2000, në hyrje të fshatit Konçul, ai ra në betejë me forcat serbe, duke vënë jetën në shërbim të lirisë së popullit të vet. Sot, kujtimi i tij qëndron i gjallë në zemrat e atyre që e njohën, e ndjenë dhe e nderojnë si një prej dëshmorëve të parë të Ushtrisë Çlirimtare për Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc (UÇPMB).

Në zemër të Luginës së Preshevës, ku malet përshkojnë horizontin dhe era mbart kujtimet e historisë, emri i Fatmir Ibishit ndriçon si një simbol i pakalueshëm i guximit dhe sakrificës. Ai nuk ishte thjesht një luftëtar, ai ishte një flakë që dogji për të mbrojtur të drejtat e shqiptarëve, për të ruajtur dinjitetin e komunitetit të tij dhe për t’u bërë zëri i atyre që nuk mund të flisnin.

Me trimëri të palëkundur, Fatmiri u flijua në mes të fshatit Konçul, duke dëshmuar se kur një komb sfidohet, guximi individual bëhet testament i përjetshëm për të gjithë. Heroizmi i tij nuk është vetëm një ngjarje e shkuar, është një thirrje që kujtesa dhe liria të mos harrohen kurrë.

I lindur në vitin 1964 në fshatin Uglarë të Gjilanit, Ibishi u rrit me vlerat e vendlindjes, identitetit dhe dinjitetit kombëtar. Rruga e tij nuk ishte e shkurtër drejt angazhimit në çështjet kombëtare; ai u dallua si një njeri me bindje të forta, i gatshëm të marrë pjesë në çfarëdo sakrifice kur atdheu e kërkonte.

Në fund të viteve ’90, kur tensionet në Luginë të Preshevës u bënë më të theksuara, Fatmiri iu bashkua rreshtave të UÇPMB-së. Sakrifica e tij u shndërrua në një pikë kthese, kur në një përleshje në hyrje të Konçulit, në mes të një terreni të vështirë dhe tensioneve të ashpra ushtarake, ai ra dëshmor. Vendi i rënies së tij sot mban një pllaka përkujtimore, simbol i qëndresës, sakrificës dhe dashurisë pafund për lirinë.

Çdo vit, në përvjetorin e rënies së tij, banorë të zonës, familjarë, ish-bashkëluftëtarë dhe qytetarë të ndryshëm mblidhen pranë atij vendi për të bërë homazhe, për të ndezur qirinj dhe për të kujtuar me nderim emrin e tij. Ky akt nderimi është më shumë se një traditë, është një betim i heshtur për të mos harruar kurrë çmimin e lirisë.

Rënia e Ibishit nuk ka qenë thjesht një incident i izoluar. Ajo përfaqëson një histori kolektive të një kohe kur shqiptarët e Luginës po përballeshin me sfida të mëdha për mbijetesë, identitet dhe dinjitet. Lufta e UÇPMB-së në vitet 1999–2001, edhe pse e shkurtër në kohë, la gjurmë të thella në të gjitha komunitetet shqiptare të këtij regjioni dhe emrat e dëshmorëve, si ai i Fatmir Ibishit, mbeten pjesë e pashlyeshme e kësaj kujtese kombëtare.

Trashëgimia e tij nuk është vetëm histori e shkruar në pllaka përkujtimore apo emërtim vendesh; ajo është një mësim për brezat e rinj mbi vlerat e sakrificës për të mirën kolektive, për lirinë dhe për të ardhmen. Për shumë banorë të Luginës, emri i Fatmir Ibishit është një dritë që nuk shuhet, një kujtesë se çfarë do të thotë tëndryshe të duash vendin tënd, jo me fjalë, por me veprime.

Në një kohë kur kujtesa historike po vlerësohet gjithnjë e më shumë, figura e Fatmir Ibishit mbetet një detyrim moral për t’u kujtuar dhe një thirrje për të ndërtuar paqe, bashkëjetesë dhe perspektivë për komunitetet që ai i la pas. Ai nuk është vetëm një emër në murin e përkujtimit, ai është një testament se çmimi i lirisë është i vyer dhe se historia e një kombi është e lidhur ngushtë me emrat e atyre që dhanë gjithçka për të./rajonipress/