Apologji e Mësuesit

Nga Avdi Kqiku – Thuhet se sytë janë pasqyra e shpirtit. Analoge me këtë është edhe shprehja : Arsimi është fytyra e mendjes, ndërsa mësuesi shpirti i saj. Mësuesit gjatë gjithë rrjedhave të historisë, pothuajse te të gjithë popujt e botës, kanë qenë prijetar të të gjitha proceseve në të mirë të njerëzimit. Mbretërit japonezë, nuk kanë lejuar dhe nuk lejojnë që mësuesit të përkulen para tyre, sepse mësuesi e firmon qytetarin e lirë, dhe në personalitetin e tij ka diçka hyjnore. Prandaj, duhet t’i nderojmë këta heronjë të heshtur, që shpesh here përjetuan fatin e Prometheut mitik.

Dhe, të shkruash për mësuesit e viteve të 90-ta të Kosovës, kam bindjen se edhe penda më e mbreftë nuk e ka forcën ta pasqyroj kontributin e tyre. Të urtë gjerë në dhembje, të thjeshtë gjerë në madhështi, idealin e përfytyronin më lotët e luftëtarëve, që luftojnë për çështjen më fisnike, që luftojnë për liri. Prandaj, pa sakrificën dhe kontributin e tyre, fjala liri nuk do të ekzistonte në fjalorin e gjuhës shqipe.

E sot të nëpërkëmbur gjerë në përbuzje. Vuajnë por nuk ankohen. Megjithatë, si hije më përcjellë, figura e një mësuesi i viteve të 90-ta, i cili shpeshherë rri ulur skaj një karrige në parkun e qytetit, me një kese të mbushur me barna më të rënda se pesimizmi i tij. I djersitur nga pesha e viteve, herë herë dialogon me ndonjë kalimtarë të rastit, me zërin e ëmbël si mjalta e të kthejllët si uji i kroit: ‘’ Nuk ka ardhur Liria, vetëm u ndërruan sundimtarët, me dallim se këta të fundit ma morrën edhe shpresën’’.

Pasi i dëgjon këto fjalë është e pamundur, të mos thellohesh në domethënien filozofike të tyre. I përfytyroj librat dhe fletoret e asaj kohe, ku shkronjat ishin të lagura me lotët dhe gjakun e nxënësve dhe të mësuesve, nëpër shtëpi-shkolla. Pas çdo vizite të ogurzive që me çdo kusht donin ta zhduknin gjuhën dhe shkollën shqipe.

Si jehonë në vesh më tingëllojnë fjalët e mësuesit, Petro Nini Luarasi ‘’ Edhe nëntëdhjetë e nëntë herë të rrëzohemi, përsëri duhet të ngritemi’’.

E mësuesit tanë u ngritën e u ngjallën si feniksi, për gjuhën dhe shkollën shqipe.

E sot, ideali i tyre: sytë e luftëtarëve të lirisë, kanë marrë trajtën e një inflacioni gallopant, hiq më pak se 60 mijë. Dhe, përveç pensioneve dhe beneficioneve të panumërta, së fundit edhe pushim në det apo banjë, varësisht dëshira e tyre. Le ta lajnë pluhurin e grumbulluar nëpër dhomat e hoteleve luksoze derisa Kosova po digjej flakë.

(Mos të keqkuptohemi për luftëtarët e vërtetë, përkulemi përjetësisht deri në përulësi.)

E ligji për mësimdhënësit e viteve të 90-ta, sipas të gjitha gjasave do t’i ngjajë pritjes së Godosë, le të dremitet nëpër sirtarët e kuvendit. Dhe do të dremitet sepse aty janë ulur ata, të cilët mendojnë se çdo gjë ka filluar prej tyre (fatmirësisht jo të gjithë). Pse jo diplomat dhe titujt akademikë i kanë më të rënda se pesha e tyre (kuptohet se si, mos e ma zi), ndërsa pagat i kanë më të larta se gjatësia e tyre.

Kontributin dhe dinjitetin nuk mund të themi se e kanë zero, sepse edhe zeroja është numër. A ka dëm më të madh ndaj shtetit, se sa hartuesit e ligjit, ta përdorin ligjin si mjet për grabitje. Pavarësisht kësaj : mësuesi përbën referencë civilizuese për çdo popull. Kontributi i mësuesve të viteve të 90-ta do të mbetët vlerë identitore, dhe do të shtrihet në thellësinë e kohërave.

Të urtit e mençur do të thonin: T’i japim kohë kohës, çdo kush do ta zë vendin e vetë, sepse historia nuk falë./rajonipress/