Nuk dua ta shoh

Poezi nga Demush Mehmeti

NUK DUA TA SHOH

Mos ma tregoni Aleppon
Nuk dua ta shoh
Mos ma ringjallni dhimbjen time të freskët
Kush se shijoi vet nuk e di
Le të heshtë
Për dhimbjen s’ka çka më tregon

MË FAL

Më fal e dashura fjala ime
Shumë më fal
Çdo ditë
Për çdo të lumën ditë
Në treg fjalësh unë po të nxjerri
Unë i paheshtur
Me të heshturit
Dhe më të heshturit flas
Me të shurdhurit memec pa fjalë
Ndoshta krejt kot flas
Ndoshta veshhollët po i shurdhoj

PSHTYJ

Po dashte si do e di ti
Pshtyj
Sa të duash pshtyj
Mbi ket fytyrë
Fytyrën time
Dhe mbi çdo fytyrë
Fytyra jonë
Kjo e jona fytyrë
Keq
Sa keq na u ndrydhë
Në pirgun e vet
Në ket pirg
Nuk mbeti as dy gisht
Kur të duash ti
Pshtyj
Mbi çdo fytyrë
O ti krejt i pafytyrë
Pshtyj
Për ty o i lig
Ka e do ket fytyrë me bollik.

NUK DUA

Nuk dua gjendjen shtrat shqetsimi
Ku flen e rritet dhimbja
Nuk e dua djallin tek koka ninullën të më këndoj
Atë ninullë dehëse opium anastezie
Për komë të pakalueshme errësirë perjetësie
E dua shqetsimin për hapin rrugë drite
Dritën e ndezur të naj mbajë
Një dritë të pa shuar në fytyrë njezie
Dua qortimin synim kthjelltësie
Me më të butën buzëqeshje ëmbëlsirë fisnikrie.

TË MË VJEN

Kur në pikë të natës fort shkëlqejnë yjet
Yjet varur atje lart në kupë të qiellit si fanar drite
Me atë flakrim shkëlqim e çajnë errsirën
Natës verore mi dhurojnë freski
Të gjatës natë dimrore acarin që shtrengon vret
Bebëzat e syrit tim kërkojnë vetëm dritë
Të ja dhuron fytyrës sate si hënë në pesmdhjetë
Dhuratë buzëqeshjës që zemrën ma ngrohë
Me më të bukren ëndrrën time po rri e pres
Pres mengjesin e ditës së nesërme
Të më vjenë me ato rreze të arta dielli të më vjen.

NJËJËSI S’ËSHTË NJËJËS

Dhe përtej më të padukëshmës
Dukshmëri
Unë ty do të vërej
Sa do largë të me jesh ti
Sa afër
Krejt afër unë të ndjej
Kujtimet tona e vrasin harresën
Shënojnë kohë që ecë
S’dalët kalon
Sa do t’kemi ëndrra t’papërfunduara
Këtu në ketë jetë
Koha s’pyet
Ikë e s’kthehet më
Në ketë botë ku njëjësi s’shtë njëjës

Demush Mehmeti