Makthi i thikës mbi qafë (prozë poetike)

Jemi shtruar në tryezën e mishtarit, po piqemi në hellin e padukshëm e po përvëlohemi dhembjesh nëpër terrin që nuk e shohim.

Po cakërohen gotat e po na e pijnë edhe pikën e fundit të ndjenjës së mbetur gjallë. Po mundohen të na e kafshonjë edhe pulsimin e zemrës e të na lënë pa indin e lidhjes me botën e njerëzve, duke u munduar të na bindin se kafshëria e tyre është vlera e vetme e kësaj që quhet jetë e ardhmëri.

Po na e grimcojë edhe identitetin, të na e marrin ndërrojnë e shesin edhe shpirtin e përvuajtur e të vdesim duke na parë të tjerët ashtu hije e ashtu pa asnjë kuptim.

Gjymtyrët janë mpirë nga makthi i thikës mbi qafë e nën ne po rrjedhin do rrëkeve të purpurta, që sikur dalin nga damarët e stërngopur me etjen e tyre satanike, përderisa kemi lejuar të jemi pre e ujqëve të malit.

Vajtojmë pse nuk jemi bërë si një lis i vetmuar me degë shumë, për t’u tundur nëpër erërat e tërbuara të kohës e për të mos e njohur rrëzimin.

Ndoshta jemi ngutur diku e engjujt e rrugëve të gjata më nuk na e kanë besën.
Çka mund të pritet nga kafshët e natës, që s’më njohin gëzimin, nga ata që as dëshpërimin e as ngadhënjimin nuk i ruajtën për vete.

Ramadan Mehmeti