103 vjetori i Pavarësisë së Shqipërisë

Nga Sefedin Rahimi – Me këtë përshkrim të shkurtër do të prezantoj një rrugëtim të gjatë e të mundimshëm të sakrificës dhe gjakut e përpjekjeve që bëri ky popull për liri e pavarësi nga pushtuesi shekullor osman “Dy Nëntorët e Lavdishëm”.

28 Nëntori, Dita e Flamurit, Dita e Pavarësisë së Shqipërisë, por pa territorin e shqiptarëve të Kosovës e Çamërisë, pa Luginën e shqiptarët në Maqedoni e Mal të Zi. Por, me përpjekje të vazhdueshme, çdo gjë është e mundshme…! Siç ishte e mundshme dalja publike më 28 Nëntor 1997 e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Llaushë, në ditën e varrimit të mësuesit dëshmor Halit Gecit të vrarë nga policia serbe…Siç ishte e mundshme që komandanti i UÇK-së, Adem Jashari, të lind më 28 Nëntor, siç ishte e mundshme që me 28 Nëntor 1944 të çlirohet Shqipëria nga pushtimi Nazifashist …siç qe e mundshme që me 28 Nëntor 1912 të shpallet Mëvetësia e shqiptarëve nga Perandoria Osmane që me shekuj ishim nën sundimin e saj e shumë e shumë nëntora të tjerë, për mendjen e kufizuar njerëzore është rastësi që edhe komandanti Adem Jashari u lind në Ditën e Flamurit, në Ditën e Pavarësisë së shqiptarëve më 28 Nëntor por nuk është rastësi që jeta e tij, vepra e tij dhe rënia e tij të bëhet, shembull trimërie, burrije, qëndrese, shprese e rreze e lirisë, simbol e vulë i Pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008.

Po e filloj me “Nëntorin e Parë” me Epokën e Gjrgj Kastriotit-Skënderbeut që nënkupton luftën 25 vjeçare që zhvilluan arbërit paraardhësit tanë në shekullin XV nën udhëheqjen e Skënderbeut kundër osmanëve. Ajo përfaqëson epokën më heroike të historisë mijëvjeçare të shqiptarëve, jo vetëm për madhështinë e fitoreve ushtarake që u korrën në betejat e pa barabarta e jo vetëm në rezultatet qe pati në fushën politike shqiptare, por për kontributin që ajo dha në mbrojtjen e kontinentit evropian nga invazioni osmanë dhe për jehonën ende të pa shuar që ajo la në arenën shqiptare dhe më gjerë.

Fitorja e kryengritjes së përgjithshme antiosmane dhe çlirimi i kështjellës së Krujës nga zgjedhja e huaj në Nëntor 1443, u bë piknisja e epopesë së luftës së arbëve të udhëhequr nga Skënderbeu kundër dy sulltanëve më të mëdhenjë të Perandorisë Osmane. Kjo periudhë e përbënë veprën kryesore të Skënderbeut. Gjatë luftës çlirimtare u arrit edhe një rezultat tjetër historik, krijimi i shtetit arbëror, ku arkitekt i të cilit ishte përsëri Skënderbeu. Edhe para Skënderbeut ka patur formacione shtetërore arbërore.

Të tilla ishin principatat feudale të shek. XIV-të por, fatkeqësisht ato e kishin realizuar pavarësinë e tyre por të përçara me njëra tjetrën dhe nuk patën një shtet apo një qendër të përbashkët. Por, ndryshe ndodhi me shtetin e Skënderbeut, ai arriti me shkathtësitë e mendjen e tij, t’I bashkoi të gjithë princat shqiptar në “Besëlidhjen shqiptare” në Lezhë më 2 mars 1444 në luftë të përbashkët kundër pushtuesit. Në saje të fitoreve politike e ushtarake që korrën arbërit të udhëhequr nga Skënderbeu, frymëzoi brezat e ardhshëm në luftë shekullore ndaj zgjedhjes së huaj dhe në përpjekjet për rimëkëmbjen e shtetit shqiptar. Pra nuk është rastësi që të gjithë brezat e më vonshëm e kanë konsideruar Skënderbeun mbret të Shqipërisë dhe vetën si stërnipa të tij.

Prandaj, ne stërnipat e tij të mos i harrojmë fjalët e Skënderbeut drejtuar bashkëluftëtarëve dhe popullit të tij në Krujen Legjendare ku më 28 Nëntor 1443 ngrit flamurin kuq e zi, po e përfundoj këtë periudhë të lavdishme të këtij heroi me fjalët e tij: “LIRINË NUK UA SOLLA UNË, PO ATË E GJETA MIDIS JUSH!”

Populli ynë gjithnjë bëri përpjekje e mundime që një ditë të jemi të lirë e të pavarur nga pushtuesit e shumtë që kishte kjo tokë, andaj një ditë erdhi momenti dhe koha që edhe ne shqiptarët të jemi zot i vendit tonë e këtë pa dyshim e bënë mu para njëqind e tre vjet më parë i urti e e promotori i Rilindjes Kombëtare Ismail Qemaili në fjalimin e ti të famshëm drejtuar popullit po citoj: “Vëllezër shqiptarë! Oh sa i lumtur që e ndjej veten sot që shoh këtu në Vlorë kaq burra shqiptarë të mbledhur tok duke pritur me kureshtje e pa durim përfundimet e kësaj mbledhje historike për fatin e atdheut tonë të dashur. Plot me gaz e me lot në sy nga mallëngjimi pra po dal këtu para jush që t’ju gëzonj me sihariqin e madh se sot, edhe në këtë minutë, Kongresi shpalli mëvetësinë e Shqipërisë duke lajmëruar gjithë botën e mbarë për këtë punë …

Posi ëndërr më duket ky ndryshim i madh në vendin tonë që hoqi e vojti të zezat e ullirit pesëqind vjet me radhë nën sundimin turk . . .Mirëpo, deshi Zoti që me punën, me trimërinë dhe me guximin e pashoq të shqiptarëve sot e tutje të marrin fund mjerimet e vuajtjet e atdheut tonë sepse këtu e tutje jemi të lirë, të pavarur dhe më vete, prandaj qeshni dhe gëzohuni”. . .”Mbledhja, si më plak që jam, më ngarkoi mua, ngritjen e shenjtë të shenjës sonë kombëtare, të flamurit tonë të nderuar e të dashur. Ja, pra, ky është flamuri ynë! i kuq e me shqiponjën dykrenare në mes”. . .”Duke përfunduar, s’më mbetet gjë veçse t’i drejtoj një lutje Zotit të Madh që, bashkë me bekimet e tij që i lyp të na i japë, që këtej e tutje të jem unë dëshmori i parë i atdheut, ashtu si pata nderin të jem i pari ta puth e ta bëj të valavitet i lirë flamuri ynë, në atdheun tonë të lire…”

Unë po e përfundoj duke ju uruar të gjithë shqiptarëve këtë 103 vjetor të shtetit dhe flamurit kombëtar/rajonipress/