Lamtumirë, xha Pajazit! Një jetë e ndërtuar mbi ndershmërinë, humanizmin dhe dashurinë për familjen e atdheun
Gjilan – Ndarjet nga njerëzit e dashur janë gjithmonë të rënda, por bëhen edhe më të dhimbshme kur largimi i tyre lë pas kujtime, dashuri dhe një boshllëk që vështirë se mund të mbushet ndonjëherë. Me një mesazh thellësisht emocional dhe plot mall, Leme Xhema i ka dhënë lamtumirën xhaxhait të saj, Pajazitit, duke sjellë në vëmendje jo vetëm dhimbjen e humbjes, por edhe vlerat njerëzore dhe familjare që ai përfaqësonte gjatë jetës së tij.
Pajazit Jashari ishte një personalitet me ambicie të mëdha, karakter të fortë dhe parime të palëkundura njerëzore. Burrë i drejtë, punëtor dhe me afinitete të shumta pozitive, ai i përkiste atij brezi njerëzish që me sjelljen, përkushtimin dhe ndershmërinë e tyre arrijnë të fitojnë respektin e të tjerëve. Me prejardhje nga Medvegja, përkatësisht nga fshati Dediq, por me një pjesë të gjatë të jetës të kaluar në Prishtinë, Pajazit Jashari ndërtoi një rrugëtim jetësor të karakterizuar nga puna, dinjiteti, humanizmi dhe lidhja e veçantë me familjen e atdheun. Largimi i tij nga jeta ka lënë pas jo vetëm dhimbjen e një familjeje, por edhe kujtimin e një njeriu që vlerat e tij i dëshmoi përmes veprave dhe marrëdhënieve njerëzore.
Me këtë frymë, Leme Xhema ka ndarë një dedikim tejet emocional për xha Pajazitin, duke e kujtuar me mall, dashuri dhe mirënjohje për gjithçka që përfaqësoi në jetën e saj dhe të familjes.
Në një dedikim të ndjerë, Leme Xhema shpreh dhimbjen për ndarjen e parakohshme nga jeta të xha Pajazitit, një njeri të cilin e përshkruan si pjesë të rëndësishme të rrënjëve, historisë dhe kujtesës familjare. Për të, ai nuk ishte vetëm një lidhje gjaku, por një figurë e dashur që kishte lënë gjurmë të veçanta në jetën e familjes, përmes karakterit, punës, ndershmërisë dhe humanizmit.
Ajo shkruan se asnjëherë nuk e kishte menduar se do të vinte dita kur do t’i duhej të gjente fjalët për t’i thënë lamtumirë njeriut që e kishte konsideruar një pjesë të pazëvendësueshme të jetës së saj. Largimi i tij i papritur e ka bërë edhe më të rëndë dhimbjen, duke lënë pas mallin për bisedat, takimet dhe përqafimet që tashmë do të jetojnë vetëm në kujtime.
Në dedikimin e saj, Leme Xhema e kujton xha Pajazitin si një njeri punëtor, të ndershëm, me zemër të madhe dhe shpirt human, i cili kishte një dashuri të veçantë për familjen dhe atdheun. Sipas saj, ai ishte ndër ata njerëz që nuk kishin nevojë të flisnin shumë për vlerat e tyre, sepse ato i dëshmonin përmes veprave, sjelljes dhe mënyrës se si ndërtonin marrëdhënie me të tjerët.
Ajo veçon veçanërisht karakterin e tij, modestinë dhe respektin që kishte fituar ndër vite, duke theksuar se xha Pajaziti nuk kërkonte vëmendje, por dinte ta fitonte respektin e njerëzve përmes mirësisë dhe personalitetit të tij. Këto cilësi, sipas saj, janë trashëgimia më e çmuar që një njeri mund t’ua lërë pas familjarëve dhe njerëzve që e kanë njohur.
Dhimbja e saj bëhet edhe më e madhe kur ndalet te familja e ngushtë e të ndjerit, bashkëshortja, fëmijët, nipërit dhe mbesat, të cilët me largimin e tij përballen me një mungesë të pazëvendësueshme. Megjithatë, Leme Xhema shpreh bindjen se emri, krenaria dhe trashëgimia e tij do të vazhdojnë të jetojnë në familje, përmes kujtimeve dhe vlerave që ai ua ka përcjellë.
Në rreshtat e saj ndihet edhe dhimbja për kohën që nuk do të mund të kthehet, për bisedat që nuk do të zhvillohen më dhe për përqafimet që do të mbeten peng i mallit. Ajo pranon se do të dëshironte të kishte edhe shumë vite pranë tij, por jeta ka vendosur ndryshe, duke lënë pas kujtimet dhe lutjet për shpirtin e tij.
“Xha Pajazit, njerëzit e mirë nuk ikin kurrë plotësisht. Ata mbeten në kujtimet që nuk harrohen, në dashurinë që nuk shuhet dhe në gjurmët që lënë pas”, është mesazhi prekës që përmbledh gjithë ndjenjën e këtij dedikimi.
Ky është një mesazh që shkon përtej një lamtumire familjare. Është një homazh për një njeri që vlerat e tij i ka dëshmuar përmes jetës, përkushtimit dhe marrëdhënieve njerëzore. Është një kujtesë se pasuria më e madhe e njeriut nuk matet me atë që lë pas në pasuri materiale, por me dashurinë, respektin dhe kujtimet që mbeten te njerëzit e tij.
Në fund të dedikimit, Leme Xhema e përcjell xha Pajazitin me një lutje të sinqertë, duke kërkuar mëshirën e Zotit dhe shpërblimin me Xhenet për të gjitha të mirat që ka bërë gjatë jetës.
“Më dhemb zemra që nuk do të të shoh më, por më ngushëllon fakti që pata fatin të të kem xhaxha dhe të jem pjesë e jetës sate.”
Një fjali që bart gjithë peshën e një humbjeje, por edhe mirënjohjen për dashurinë dhe kohën e kaluar së bashku.
Xha Pajaziti largohet nga kjo jetë, por për familjen e tij ai do të mbetet gjithmonë pjesë e rrënjëve familjare, e kujtimeve të çmuara dhe e një trashëgimie njerëzore që nuk shuhet me largimin fizik.
Lamtumira është e dhimbshme, por kujtimi për njerëzit që kanë lënë gjurmë të mira mbetet i përjetshëm.
Zoti e mëshiroftë dhe e shpërbleftë me Xhenet! Kujtimi për të qoftë i përjetshëm!/rajonipress/

