Ata mund të shkruajnë një vendim, Unë do të tregoj historinë që ata nuk mund ta ndryshojnë

Nga Arton Hoxha – Kam përjetuar momente që më kanë dhimbur dhe më kanë ndryshuar. Por lajmi i djeshëm për dënimin e çlirimtarëve ishte ndryshe. Ishte një tronditje që më preku në një vend ku dhimbja është e lidhur me krenarinë.

Ka ditë në jetë që nuk harrohen kurrë.
Dhe dje ishte njëra prej tyre.

Kam përjetuar momente që më kanë dhimbur dhe më kanë ndryshuar. Por lajmi i djeshëm për dënimin e çlirimtarëve ishte ndryshe. Ishte një tronditje që më preku në një vend ku dhimbja është e lidhur me krenarinë.

Sepse unë nuk e kam njohur UÇK-në vetëm nga librat.

Unë kam qenë aty.

Isha vetëm një i ri, një student, kur iu bashkova Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Iu bashkova një ëndrre. Ëndrrës që e kishim ne, të rinjtë e asaj kohe, ta shihnim Kosovën të lirë.

Ajo ditë kur vesha për herë të parë uniformën e UÇK-së ishte një nga ditët më të mëdha të jetës sime.

Nuk e harroj kurrë atë ndjenjë.

Ishte frikë, ishte pasiguri, por mbi të gjitha ishte KRENARI.

Krenari që po bëhesha pjesë e diçkaje më të madhe se vetja. Pjesë e një brezi që ëndërronte lirinë dhe që ishte i gatshëm të sakrifikonte për të. Pjesë e një ëndrre që shumë njerëz e paguan me jetën e tyre.

Për mua, UÇK-ja nuk është vetëm një emër.

Është një pjesë e jetës sime.

Është rinia ime.

Është sakrifica e një brezi.

Është kujtimi i atyre që nuk u kthyen më. Është ëndrra për të cilën shumë njerëz dhanë gjithçka.

Dhe pastaj erdhi lajmi i djeshëm!

Kam kaluar në jetë edhe sprova shumë të rënda. Kam përjetuar ditë të vështira, dhimbje dhe humbje. Por lajmi për dënimin e çlirimtarëve më tronditi në një mënyrë tjetër.

Nuk pajtohem me këtë dënim.

Për mua, ky vendim nuk e ndryshon të vërtetën e asaj që kam përjetuar dhe besuar UÇK-së.

Sepse këtë herë nuk ndjeva vetëm dhimbje për njerëzit që u dënuan.

Ndjeva sikur u prek diçka që e kam mbajtur me krenari për gjithë jetën.

MU PREK KRENARIA MU PREK UÇK-ja.

M’u prek një pjesë e rinisë sime.

M’u prekën kujtimet e mia.

M’u kthye në mendje ajo ditë kur, si një student i ri, zgjodha UÇK-në.

Por jo, nuk mund ta fshijmë atë që kemi qenë.

Mund të ketë vendime gjykatash.

Mund të ketë dënime.

Mund të shkruhen faqe e dokumente.

Por askush nuk mund ta kthejë kohën prapa.

Askush nuk mund ta fshijë sakrificën e atyre që ranë.

Askush nuk mund ta fshijë kujtimin e atyre që luftuan.

Dhe askush nuk mund të më bindë se duhet të kem turp për atë që kam qenë.

Ne besuam.

Sakrifikuam.

Dhamë shumë.

Sepse kishim një ëndërr.

KOSOVËN E LIRË

Dënimi i çlirimtarëve nuk do ta ndryshojë atë që kam ndier atë ditë kur iu bashkova UÇK-së. Nuk do ta ndryshojë atë që kam përjetuar. Nuk do ta ndryshojë kujtimin e atyre që ranë.

UÇK-ja është pjesë e historisë sime dhe e historisë së Kosovës.

Dhe unë nuk do të turpërohem kurrë për atë që kam qenë, për atë që kam besuar dhe për atë që kam bërë për lirinë e vendit tim.

Dhe mbi të gjitha:

MOS MA PËRDORNI EMRIN PËR TË FOLUR NË EMRIN TIM.

Unë e di ku kam qenë.

E di pse kam shkuar.

Dhe e di për çfarë kam ëndërruar.

Dhe për sa kohë që unë jetoj, ajo pjesë e jetës sime nuk do të fshihet.

LIRIA KA EMËR.

DHE PËR MUA, UÇK-ja DO TË MBETET PËRGJITHMONË PJESË E KËTIJ EMRI.