Cikël me poezi nga libri ‘‘Hija e shiut’’, e Anton Marku

Anton Marku, BOTIMET TOENA, Tiranë, 2026

Sa herë që historisë
i ra lapsi nga dora
toka ia përpiu këmbët
duart ia gurëzoi vreshtave të gjyshërve

PAMBARIMISHT
Është diçka
më e vjetër se sa fjala

E ngjizur
në fillim të fillimit

Kur parajsa
ende nuk kishte emër

Një frymë
që lindi kohën
dhe i fali jetë.

RRËFIMI
Trupi i një mëkatari u kërrus
sikur të kishte përtypur dy herë
të njëjtën kafshatë

Mes tij dhe Atij
një fjalë shpirti

Mbi librin e shenjtë
tha tri herë besoj në Zot

I veshur me falje
u kthye të ngjyrosë
në tavolinën e vet
trohat e kohës së mbetur.

BORXHI I PASHLYER
Populli im nuk e deshi luftën
ai e dinte se sa të shtrenjta janë
veshjet e saj

Sa herë që historisë
i ra lapsi nga dora
toka ia përpiu këmbët
duart ia gurëzoi vreshtave të gjyshërve

Atyre që vriteshin me plumbin e parë
me dhëmbë ua përvjelte mëngët

I rritur livadheve të veta
në asnjë atdhe tjetër
nuk e ktheu kokën.

OBORRTARI
Në sofra ulej
pa i larë duart

Për rrënjët e tij
kërkonte tjetër tokë

Deri në fund të botës
i shkoi pas të djeshmes
t’i thotë diçka në vesh

Sytë e tij
ngjanin si litarët.

PA TAKT
Në shtëpinë time
janë shpeshtuar kollitjet

Trupi nuk u bindet viteve

Goja po rri më gjatë hapur
për moshën që ka

Dashnoret e fqinjit përballë
nuk po më thirrin në emër

Dorës
gishtat iu janë bërë barrë.