Përjetësia

Poezi nga Ruzhdi Kqiku

Kur kishin mësyer
trojet e Arbërit
njerëz fytyrash
antropoide

Me origjinë
serrpent i zi
vendi i tyre
larg në juglindje

Lind e rritë
në akullnaja
nëpër borë
shi e acar

Kur arritën
në vise të
nxehta u kuptua
se ishin barbarë

Pra bijtë
arbërorë
kishin
vendosur

Kala e
kështjella
Për të
murosur

Gjatë u
pregaditën
vëllazërit
punëtorë

Që t’ngritënin
kalanë
me gurët
shkëmbor

Filluan vëllazërit
rreptë punonin
muret ngritëshin
lart e më lart

Nga gëzimi
fytyrat ju shndritëshin
të ngazllyer
zemërzjarrtë

Por po
ndodhte
diç e pa
pritur

Netëve
me radhë
duke u
përseritur

Ndiheshin
krisma
se dridhje
me gjamë

Kah shembëshin
gurët e
këshjellës
muranë

Punë e mundimshme
që s’duhej të ndalej
po vazhdonte
sagë e gjetë

Ndërtohej
me ditë
e shembej
me natë

Megjithatë
s’ndalej
treshja
vëllazërore

Gjer sa të
ngritej ajo
kështjellë
arbërore

Duhej që
të ngritej
me çdo
çmim

Me shumë
sakrifica
edhe me
flijim

Që kështjella
të çelukosej
të përballonte
çdo stuhij

Në themel të saj
duhej t’murosej
kush e para
që t’vije aty

Besa besë
vëllazërit betuar
që askujt mos
t’i tregonin

Se në atë ditë
me gjamë e dhimbje
në themel t’kalasë
dikën t’flijonin

Pra atë që fati
aty do e sjellë
gjallë të murosej
në atë kështjellë

Se ishte dhanë
besa besë
nëse duhej
edhe më vdekë

Pra flijim
duhej për të
që të ngritej
kalaja e re

Që kurrë kalaja
mos më u rrëzua
duhej t’flijohej
një nanë një grua

Në të u përjetësua
një nanë-nusëre
më e bukura
përmbidhe

Kalaja u ngrit
por mbeti me njollë
se dikush bsen
e theu

Turpi mbeti
mbi-sipërfaqe
kurrë s’e mbuloi
uji as dheu

Për njatë besë
që ishte thyer
dikush mbeti
faqe nxier

Ai që e ruajt
besën e dhanë
mbeti fytyrëndritur
si djell e hanë .