Shajnia (Ali Podrimjes)

Jo, Çelësin mos ia jepni, Mund të mos kthehet, Dhe mbeten mbyllur, Portat e kështjellës së heshtjes

Pa rrapëllimën e prangave të tij
Por do të vijë një ditë
Të këputë edhe një herë
Lulen kaherë të këputur

Lërjani hapur
Dritaren e madhe të fjalës
Ai nuk ecte sipas yjve as erës
Vërtitej pas gurit të vet të shpuar
Që e mbante pezull

Midis vetëtimash
Sall dhembjen e kishte me rrënjë
Dhe qeshjen tepër fëmijërore
Një çast u harrua ndanë lumit
Me një lulëkuqe të egër
Ndërmjet nofullave të gurta
Një pëlhurë trishtimi i ra në sy
Prandaj macja që i preu udhën
Mund të mos ketë qenë e zezë
Nëpër perde tymi pa fundin e udhës

Në dorë i mbeti guaska
Që ia kishte vjedhur perlat
Duke futur bubullimat e veta
Padashur kyçi arkën
Dhe drojën në fund të saj
Për ftonjtë erëmirë të fjalës

Shaip Beqiri – fitues i Çmimit poetik Muza e Agimit 2016