27 vite mbi rrota, por kurrë e gjunjëzuar: Historia e Sebi Ismajlit, gruas që nuk e la jetën pas aksidentit

Gjilan – Më 5 shtator 1999, jeta e Sebi Ismajlit u nda më dysh. Një aksident i ndryshoi trupin përgjithmonë, por nuk arriti ta mposhtë shpirtin e saj. Njëzet e shtatë vjet më vonë, ajo është ende këtu – aktive, punëtore, e pranishme në jetë dhe dëshmi e gjallë se guximi nuk matet me hapat që hedh njeriu, por me betejat që zgjedh të mos i braktisë.

Ka data që nuk shkruhen vetëm në kalendar. Ato gdhenden në kujtesë. Për Sebi Ismajlin, 5 shtatori i vitit 1999 është njëra prej tyre. Ishte dita kur një aksident ia ndryshoi rrjedhën e jetës dhe e vendosi përballë një rruge të cilën nuk e kishte zgjedhur vetë. Që nga ajo ditë, jeta e saj u mbush me dhimbje, operacione, rehabilitime, pritje, zhgënjime dhe sprova.

Por ajo që nuk mundi të ndryshonte aksidenti ishte vullneti i saj për të jetuar.

Sot, 27 vjet më vonë, Sebi nuk e tregon historinë e saj për të kërkuar mëshirë. Përkundrazi. Ajo e rrëfen si një dëshmi të forcës njerëzore, si një udhëtim përmes të cilit mësoi se jeta mund të të marrë shumëçka, por nuk mund të të marrë domosdoshmërisht shpresën.

Karroca në të cilën lëviz nuk është kufiri i saj. Është bërë pjesë e një historie në të cilën ajo ka zgjedhur të mos mbetet peng e asaj që ndodhi.

Sebi punon, është aktive dhe vazhdon të jetë pjesë e jetës së përditshme me të njëjtin vullnet për të ecur përpara. Në këtë kuptim, historia e saj nuk është thjesht histori mbijetese. Është histori e një gruaje që refuzoi ta përkufizojë veten përmes një aksidenti.

Ka pasur ditë të vështira. Ditë kur pyetja “pse mua?” ka qenë më e fortë se çdo përgjigje. Ditë lodhjeje, pritjeje dhe zhgënjimi. Por, edhe në ato momente, Sebi ka gjetur një arsye për të vazhduar.

Dhe ndoshta pikërisht aty qëndron heroizmi i saj më i madh: jo në një akt të vetëm të jashtëzakonshëm, por në mijëra mëngjese kur është zgjuar dhe ka zgjedhur përsëri jetën.

Në rrëfimin e saj për 27-vjetorin e aksidentit, Sebi nuk numëron vetëm ato që humbi. Ajo numëron edhe ato që fitoi: aftësinë për ta vlerësuar një ditë të zakonshme, gëzimin për gjërat e vogla, mirënjohjen për njerëzit që qëndruan pranë saj dhe forcën për të dalluar dashurinë e vërtetë.

“Forca nuk është të mos rrëzohesh kurrë, por të gjesh guximin të ngrihesh sa herë që jeta të rrëzon”, shkruan ajo.

Është një fjali që mund të ishte epitaf i dhimbjes, por në rastin e Sebit është një manifest i jetës.

Sepse ajo nuk po jeton në hijen e 5 shtatorit 1999. Ajo po jeton përtej tij.

Njëzet e shtatë vite më pas, Sebi është ende këtu – me plagët e saj, me kujtimet, me historinë, me punën dhe me një zemër që, pavarësisht gjithçkaje, ka zgjedhur të mbetet mirënjohëse.

Dhe ndoshta ky është mesazhi më i fuqishëm që historia e saj i jep kujtdo që e lexon: njeriu nuk përcaktohet nga ajo që i ndodh, por nga mënyra se si zgjedh të vazhdojë pas saj.

Më 5 shtator 1999, jeta e Sebi Ismajlit ndryshoi përgjithmonë. Por më 5 shtator 2026, pas 27 vitesh, një gjë mbetet e pandryshuar: Ajo nuk u dorëzua./rajonipress/