Zgjim përrallor (Prozë poetike)

Një hap, dy, tre, deri te ai vend ku m’i shkarkove ca kujtime të mira. Bile ende e ndjej aromën e afërsisë, aromë që shëron plagë, fashitë dhembje e zgjon dashuri.

E heshtja u zgjua nga shtrati heshtak. Ç’zgjim i mirë, zgjim përrallor. Strehëve të zgjimit, varur ishin kujtimet e shkrira në mallëngjime, ato pikonin shpresa përmbi gjethet e zverdhura të stinës së shirtë.

Sa e hapa almanakun, më dolën para sysh ndjesitë e mbledhura, si një tubim që pret fjalimin e fjalësit. Në një skaj të panoramës, hija zbulon fshehjen, rrethuar nga spektatorët imagjinativ.

Në atë pikë të trehapëshit tim, ishe t`i, shëruese e plagëve të mia, gjethe shprese nëpër degët e mallit të mallnuar.

Një hap, dy, tre, deri te vendi ku psherëtimat lidhen nyje me ofshamat e lagura. Cak ku puthja është më shumë se puthje e dashuria më shumë se dashuri…

Bilall Maliqi
(18 dhjetor 2016)