Tragjedia e bunarit në Gjilan

Teksti, muzika dhe interpretimi : Demir Krasniqi

Eu , n’ zemër t’ këputun po këndoj –
E me lot , unë, po vajtoj !
Tuj vajtu’ me lot të nxehtë –
O, për tre vëllazën që dhanë jetë !

Hej, ditë e Shtune , qofsh mallkue –
Zemra tona i ke pikëllue ,
E na i dogje për së gjalli –
O, tragjedi e madhe ndodhi !

Hej, tragjedi që s’ mbahet mend –
Në Gjilan, as n’ kurrënji vend !
Shkuen tre burra si graniti –
O, helmi i shkretë n’ bunar i mbyti !

Hej, atë ditë herët , que janë kanë –
kanë thirrë miq nga t’ katër anë !
Kanë thirrë miq , shokë e jarana ,
O, harxh të madh kanë ble n’ dugaja !

Hej, i kanë thirrë krejt shokët e vet –
Si n’ katund , ashtu n’ qytet :
” Do t’ bajmë darsëm për shyhret –
O, do t’i bajmë dy djem synet !”

Hej, sa razi kishin familja –
Fort i dojshin krejt kojshija !
Si në punë , ashtu në shpi ,
O, n’ muhabet e n’ miqasi !…

Hej, si ndër veti , si me kojshi –
Vëllaznillak me plot dashni !
Puna e tyne kishte razi –
O, ku i pa , ju pat lakmi !

Hej, Muharremi u que i pari –
Muer motorin, shkoi te bunari !
“O , Shefki, vëlla – i ka thanë ,
Këtë bunar pa e dëlirë nuk banë ,
Se shumë shokë n’ darsëm na vijnë –
O, ujë të pastër , o vëlla , le t’ pijnë !”

Hej, pa pritesë n’ bunar asht lëshue –
Nisi ujin me e pastrue !
Por , kismet s’ ish kanë me u gëzue ,
As darsëm për me mbarue ,
Se gjithë ditën ka pastrue ,
E bunari ish kanë helmue –
O, shpejt e shpejt , djali , jetë ka ndërrue !

Hej, nana e vet kur e ka hetue –
Po bërtet: “Kuku për mue ,
Në ditë t’ sodit çka m’ gjet mue”,
O, donë n’ bunar ,nana , me u gjue !

Hej, thërret Xhaviti – Muharrem , o vëlla ,
A je gjallë, vëlla , a çka u ba ?!
Por , nji za s’ ju ndie ma –
Oh, gjithë familja po kajnë me za !…

Hej, sa trishtimë e madhe u que –
Krejt kojshija kanë ndëgjue !
Qaj Ramë Hoti – trim ish kanë ,
E kish ba nana , trim si zanë –
O , jo për dokë, por shumë azgan !

Hej, kur e ndjeu , ai, atë piskamë ,
Nja , as dy , ai nuk po banë –
Si vetima , aty ka mbërri ,
E n’ bunar mejherë asht hi ,
O, donë me vdekë, Rama , për kojshi !

Hej, Se ky Rama, nji fjalë poe flet –
Ja u len robëve amanet :
“Si në paqa egjel me vdekë –
Ju, për mue , mos kini dert !
Se s’ po vdes tue pi raki ,
As s’ po vdes tueba hajni ,
O, por po vdes sot për kojshi !”

Heh, Muharremit i ra përmbi –
Po e shtërngon me gjithë fuqi !
Po donë pezull ,djalin me e que ,
Por , fuqia s’i ka punue –
O, n’ atë vend shpirti e ka lëshue !

Hej, vjen Isufi ,tanë tuj nga ,
Kur e pa se çka u ba –
“O vëllazni , kuku për mue !” –
Banë hyxhym n’ bunar me u lëshue ,
Donë vëllaznive me ju ndihmua ,
Por mejherë u helmue –
O, edhe këte , shpirti e ka lëshue !

Hej, Isa Ramabaja , i katërti a lëshue –
Dojkevëllazënve me ju ndihmue !
Mirë Isufit , ja ka ngjitë –
O, por, kurrqysh s’ mujti me e qitë !

Hej, kur e pa helmin e randë –
Menxi jashtë duel i gjallë !
Pat me vdekë , ky, për kojshi –
Si që vdiset për vëllazni !

Hej, krejt qyteti n’ kamë janë que –
Këta tre burra për me i pshtue !
Por, s’ ish kanë kismet me i pshtue –
Veç se zemrat me nai shkrumue ,
O, sa t’jem gjallë ,mos me i harrue !…

Hej, vjen Shefkiu , ma i madhi vëlla –
“O vëllazni”! – thërret pa ia nda !
Po donë gjallë n’ bunar me ra ,
Por, gajret i jepë shoqnija ,
O, si Mehmeti, e Sejdija!…

Hej, nana e mjerë , fort po pisket –
Shkoi e ra mbi djem të vet !
Tanë me rend tuj i dhanë gajret :
“Banu e fortë , nanë, hiq mos kajë,
Se t’ kanë vdekë djemt me faqe t’ bardhë !
Sa kenë gjallë – kurrë nuk u ndanë –
Edhe vdekjen bashkë e banë !
N’ atë dynja , këta , bashkë po shkojnë –
O, t’ lumtë këta , t’ lumtë për shoqi – shojnë !”

Hej, krejt ky rreth në kamë janë que –
Me lot n’ sy, n’ vorrim janë shkue !
“Krejt shoqënija kofshin bekue –
Që na erdhët me na ngushëllue ,
Vëllazënit tonë , bashkë me i vorrue !
Se kush t’ jenë gjallë me jetue –
O, këtë gajret s’ ka me e harrue !”

Gjilan , 1974 vj.
Demir KRASNIQI : “JONET E ZEMRËS” – Prishtinë , 1982, faqe 103.