Të gjitha rrugët ngrirë

Këmbët më janë prerë. Kam shkulur një pjesë dheu, si shtrojë, dhe me të jam mbështjellë.

Vret kjo dritë.
Me një qiri në dorë kërkoj dy sy. Me njërën dorë mbaj zemrën, me tjetrën shqyej tisin e trashë të errësirës dhe eci drejt teje… Ku je?

Je më larg se lotët e mi nga dora që do të mund të fshinte këta lot. Shpirti im flakë mbështjell zemrën akull, akull.

Pse kjo zemër kaq akull, ndërsa gjak e lot përshkojnë të tërën?!
Të gjitha rrugët ngrirë, por jam mbi dhé akoma!…

Ramadan Mehmeti