Shën Tereza (Ose Gonxhe Bojaxhiu – Nëna Terezë)

Nga Mehmetali Rexhepi

viti i lindjes
njëmijë e nëntëqind e dhjetë
i vdekjes
nuk do të ketë
*
nga çerdhja e shqipes
thithi qumështin engjëllor
*
aq shumë paska thithur
Gonxhja
fisnikëri të tillë
sa të kishte
bonjakët e botës
për t`i ushqyer
*
botës iu fal
një mrekulli
nuk është i vogël
soji
që të fali Ty
*
krenare në përvuajturi
jetë shkapërderdhur skutave
sheshet prapa shpine
*
të ndyrën gojbulë
kush e preku
me zemër e duar
krem dashurie
*
ndonëse ishte
një grusht njeriu
botën kureshtare
botën gënjeshtare
se ç`e veshte
me sublimë gjeniu
*
fluturoi
mbi të përbuzurën
mbi të shkretën botë
qerres së munguar
t`i bëhej
rrotë
*
cilës pranverë
cilit behar
i huazonte
për t`ua shpërndarë
gjithë atë nektar
njerëzie
*
e të thithte të thithte
çdo fidanishte
*
të lahen e shpërlahen
në shpirt-det ngrohtësie
assesi mos ftohet
gjen fisnikërie
e shqip-jetës
*
racat e ngjyrat
shkrirë
në një mozaik
të pa arrirë
*
Shën Tereza një diell
për acarin njerëzor
Zoti e zbriti
në trajtë Krishti
nga apostujt hyjnorë
një apostull tokësor
*
Akademi e Bamirësisë
ujëvarën e tharë ligjëron
pa të fërguar jeta
nuk të vjen era njeri
droja e djegies
prore nuk e ka pri
*
ligjërata vijon
kur e kur
nuk u thyen askurrë
portat e shurdhërisë
*
shurdhësia njerëzore
të zhvishej nga zhgualli
po thyhej qëkur
me kokë muri
*
aty ku mungon
Krishti
djalli banon
e në këmbëz
gishti
*
njeriu ende nuk u la
nga mëkatet që ka
frymë e Krishtit
flijimin bekon

Gjilan, rishkruar në gusht 2016