Rrapi i vatrës sime

Nga Asllan Dibrani- Rruga ime pa fillim dhe fund puthitet, hijen tënde portë me halle të kujtoj nga fëmijëria, etjet, për herë të fundit dhe lotët lum, mbi pellg të thellë dhe dushkun shumë ngjyrësh, I bukuri Rrapi i vatrës sime, kokën e mbaje lartë nga qielli blu
sikur luteshe për vajet dhe dëshpërimin tim, Rrap prite shpesh vapën e tepruar

Nga lulet që rriteshin rrëze trupit tënd
më solle aromë atëherë kur desha nën qiellin tim
m’i kujton kalldrëmet e lashta të gjyshërve me kushtrim
kur të pashë së fundit herë në betejën e vdekjes

Shijova rrethe e përqark heshtjen e natyrës
me dushk të kuq e verdh skuqur nëpër shekuj
bartin me vete nga një copëz histori
kalorësitë me plisa të bardh luftonin për liri

I prite yjet polare që rrezitën këtë tokë
mbushur, aromë qiellin e zbukuro
mësova shpesh nën gjirin tënd në dritën e hënës
ruajte librat nga stuhia e kohës

Edhe pushka e gjyshit në barkun tënd u strehua
Ti dimrin ma bëre verë
Në trupin gjeta fshehtësitë shekullore
Rri gjithmonë legjendë kohore

Do kujtoj deri sa të jam i shtirur në arkivol
deri sa të jam me frymë afër teje do të qëndroj
Rapi i maleve të mia në Gallapin ma të bukur
Aty më lindi nëna nën hijen tende më përkundi

Te ti i dashur Rrap-Statujë
ishte jeta dhe vdekja qe shtegtonin gjithmonë
skutave dhe brigjeve të pa harruara
Të ti frymonin mjeshtrit qe ndërtonin mure e kulla

Ti mbetesh gjithnjë qiri i ndezur në tokën tonë
në degët tua relakson kënga e zogjve shtegtar
gurët që latova mi ruan nëse unë nuk do të rroj
flatrat e pranverës në shtratin tënd do t’i kujtoj
Do të kujtoj nga bota e pa kthim plagët e zjarrit nga armiku

egërsinë njerëzore dhe gërmadhat e shtatit tuaj
do ti kujtoj shkronjat e gdhenda në trup tuaj
mbishkrimin e ushtarit të vrarë për liri!