Roganës

– Atdheu na fton gurët t´ia shkruajmë

Krejt në thëllimë të zemrës sime
kam valixhet e vuajtjeve të jetës
dorëshkrimin me kujtesë betejash
dhe librin; “Poezia, një shok udhe”

Dashuritë në jetë janë me trazira
unë i kam përjetuar disa prej tyre
unë kurrë s´ kam qenë pa kohë, por
nga dashuritë pakëz kam mësuar

Rogana më detyron ta dua shumë
në Prishtinë kam kohët e rinisë
vuajtjet për më të dashurat, dhe
frymën epike të shumë krijimeve

Vera në Prishtinë është e nxehtë
me mbrëmje kafésh të veçanta
bisedat do thosha bëhen të buta
ato zgjatin deri në fund të shakave

Nuk ka gjeni pa atdhé të bashkuar
i vetmi gjeni i yni është Kosova
më e përvuajtura e gjithë neve, ajo
që ëndërr në dashuri ka bashkimin

Pse Kosova sot s´e ka një krijues
që për veprën e tij të vlersohet, gjeni
gjaku ynë brenda lufton i burgosur
atdheu na fton gurët t´ia shkrujmë!..

Rrustem Geci – Korrik, Gusht, 2015