Pse

Nga dita që më nuk u pamë, kaluan vite sa s`mendoja, as sot se di pse u ndamë, pse at’ ndarje se ndaloja.

Në këtë kontest,
e di se dhe t`i mua më doje,
kur kjo ndarje na hyri në mes,
pse moj vajzë se ndaloje ?

Pse bëre gabim si unë,
pse dhe unë bëra gabim si t`i,
pse se ndalonim dytë këtë fund,
që tani e paguajmë me mund.

Pse mu kujtua tani kjo ndarje,
pse ma bënë të vështirë,
ëndrrën time të fundosur,
ëndrrën time më të mirë.

Më beso se sa s`po qaj,
zëri më dridhet prej vajit,
faj kam unë që ende të mbajë,
si lulen më të bukur të majit.

Nuk e di dhe sa jetë,
më është mbetur ta jetoj,
por sado që të jetë,
këtë ndarje se pranoj.

Fitim Kosumi