Poezi kushtuar Bekim Fehmiut, me rastin e dhjetëvjetorit të vdekjes
RajoniPress
22:26, 9 Qershor, 2020
Nga Ymer Adem Llugaliu
NA APO ATA
Ende nuk e dimë sakët, se kush e tërhoqi gishtin e kamzës së kobshme ?!
Na apo ata?
Ti apo ajo ?
Por e dimë se ajo goditi,mu në ballin e krenarisë sonë . Krenari meskine kjo, që s’dinjoi me u përkul as mbi hinin e lavdisë sate. Që u njisue me rrjedhën e Lumit të kombit. Për me u mat me majat e dallgëve të Oqeanit në pambarim.
Heu, Bekim ! As mbas vdekjes s’ pranove qetsi. E, na, geni yt, jemi shndrrue në gishta; që ndezin qirij, hedhin ndonji lule të lagun lotësh vetmitar mbi banesat e fundit herojesh,gjenish… të papërfillun në gjallje –nën hijen, nën grushtin, nën thundrën e smirës, egoizmit, zilis të liliputëve me putra Kainesh.
Ti i vetëm u ngrite mburoje e të gjithve nga ujku,ndonëse ishe mu në gojën e tij. Na të gjithë nuk mujtem, as nuk tentuem me ushqye as me mbrojt Madhështinë e talentit tand, që në hapin ma të vrullshëm majave e flijove për ne.
Po, Bekim! Ti ma i madhi artist i Skenës reliefperthyeme Iliri, shkrumove gardhiqe parcelash etnish. Ti , Yll i pashuem ekrani, që zhbani muret e Trojes mes bokrrinave – livadheve, Lindje – Perëndim. Po Itaka; e ciflitun pushtimesh, e zhgenjyeme me vetveten.
S’të priti kurqysh.
Ymer Adem Llugaliu Podujevë, qershor 2009
E dërgoi për editim Arif Ejupi.
