Në urnën time

Poezi nga Demush Mehmeti

Prehem në aureolën e të ëmblës ëndërr frymë gjallëri
Ngopur aromë sheqeri tuj u djegë
Me urnen time i shenjuar
Me gjak dashnie ushqehet e imja aortë

Mjaft shoqërimi me dhimbjen i tepërt është bër
Në lotin qiqër të shuhet etja që kallë
Shiqimi dritë dhimbjet lanë
Ky i bukuri fiksimi im lumturi në shtatë palë

I JONI FAT

Frymojmë t’copëzuar ofshamë shtrëngatë
Ankues lavdraq
Vetfyes krenar

Vazhdon avazi i joni fat
Përherë viktim
T’shpifur xhelat

Pshtyejm lëpijmë
Zgjatën stërgjatën tonat jargë!…

MUNDËN DHE ME U TALLË

Ja që s’ndalëm këmbnguli me u shprehë
Të mit me i ditë
Vetën time dua ta njohë

Ikën kohët kur s’jemi njohur
As përtej hundes tonë s’kemi parë
Sytë na ishin mbyllë
Gojën s’guxonim me e hapë

Mundën dhe me u tallë me timen fjalë
T’thonë send s’dinë
Send s’thotë
S’dinë me u ndalë
Sikur zbritën diellin në shuplakë