Në LDK, askujt nuk i ranë taman teshat e Ibrahim Rugovës

Nga Gani Sadiku – LDK-ja, një parti e ngritur mbi gjithë potencialin intelektual e kombëtar, deri në këto zgjedhje fitonte vota në emër të presidentit historik Ibrahim Rugova, bile edhe pa u djersitur fort. Ata bëheshin gati dhe caktonin pozitat ende pa hyrë në zgjedhje, sepse në të shumtën e rasteve kur ishte gjallë Rugova, mjaftonte që dikush t’ia bante sedrën apo t’ia mbante çadrën në diell dhe në shi, për tu bërë figurë e njohur në shoqërinë kosovare.

Kjo parti filloi të mos mundë ti përballonte vdekjes së Rugovës i cili kishte aftësi të jashtëzakonshme, thuaja edhe mbinjerëzore për menaxhimin e popullit, sepse dinte ta vënte në lëvizje çdo qelizë shoqërore, ku secili individ kryente punët në shoqëri sipas kaçikut që kishte. Ata që ndonjëherë dilnin nga orbita e tij, përfundonin larg ndikimeve shoqërore dhe pa u vërejtur fare në fenomenin organizativ shoqëror. Ai kishte edhe një aftësi që nuk e kanë politikanët tjerë në botë.

Shpeshherë kur kundërshtarët mendonin se kishte humbur imixhi i tij, karshi lëvizjeve shoqërore të kohës, ai kthehej më triumfal e më i fortë, i skalitur në betejat e kohës, pa e thënë as edhe një fjalë të vetme. Pa recitime e fjalime megalomane që jemi mësuar ti dëgjojmë nëpër fushata. Atij i fliste hieja e vet, i buzëqeshte toka e Kosovës, dhe e lidhte gjaku me miqtë tanë në botë. Me një fjalë kësaj aftësie të Rugovës ia panë sherrin pasusit e tina, edhe pse çdo njëri nga ata, u mundua t’i adaptojë rrobat e tij politike. Kjo aftësi e tij e jashtëzakonshme, u krijoi humus dhe teren brumbujve të papunë, të cilët akumulonin energji të pakanalizuara shoqërore, e që në mungesë të autoritetit të tij, u bënë të pamenagjueshëm, josocial, arrogant dhe aspak urban, me një mosbesim dhe cinizëm, si një ndjesi negative që nuk e bënë të barasvlefshëm, por superior ndaj qytetarit të rëndomtë, të cilët ushqenin dinakëri politike mbi shoqërinë nostalgjike për presidentin. Mirëpo në kohën e presidentit, kjo kishte fare pak rëndësi, sepse çdo individ kishte teren vetëm për reflektime pozitive shoqërore.

Me vdekjen e tij, krejt kjo “energji dhe ky potencial njerëzor”, dukej i mekur dhe i vyshkur në ide kreative sociale, që përkthehej në hasmëri ndaj vlerës. Ata që mbetën në pozita udhëheqëse në parti e kishin të vogël shtatin për rrobat e Rugovës, ndërsa sedra e tij në çdo palë zgjedhje ngushtohej, deri sa sot ka ngelur e paveshur nga ndonjë LDK-ist,. Në zgjedhjet e kaluara u pa se ky kapital njerëzor nuk krijon vlera brendashoqërere, për ta ushqyer shpirtin e elektoratit rugovian, që t’kurrej dita ditës në mungesë së një lideri karizmatik i cili do ti bashkonte drejtëzën e quajtur elektorë, me një vektorë konvergjent e proporcional me dinamikën e zhvillimeve shoqërore. Kjo paaftësi menaxheriale, karshi dinamikës së proceseve shoqërore, solli LDK-në partinë e tretë, edhe pse dorën në zemër Isa Mustafa u tregua lider i përmasave kombëtare, kur lëshoi rrugë forcave të reja, për tu kyçur në këtë parti. Ky ishte një dimension i ri politik, që nuk është pa te liderët ballkanik.

Ky ndryshim i të bërit politikë nga një lider i LDK-së, nuk e shpëtoi rënjen e kësaj partie në renditjen tabelare, e cila më shumë dhemb si rangim se sa si humbje zgjedhore. Shumë kritikë e analistë, rënien e LDK-së e shohin si hakmarrje e elektoratit për shkak të koalicionit të fundit që kishte bërë me PDK-në. Por realisht kjo nuk erdhi si ndëshkim për veprimet dhe koalicionin e kësaj partie, por kjo erdhi si pasojë e butësisë së kësaj partie dhe sakrificës që bënte lidershipi i saj për kauzat e mëdha, duke menduar se veprimet e tyre aspak populliste do t`i kompensonin duke u thirrur në emrin e Ibrahim Rugovës. Nisur nga një analizë e përgjithshme, duket qartë se kjo parti ka probleme serioze të ballanseve shoqërore me potencialet brendapartiake, që duket se po shkojnë kah veprimet divergjente, dhe jo kah bashkimet konvergjente.

Nëse LDK-në, e ka dëmtuar bashkimi aspak natyral dhe programorë me PDK-në, kjo i bie se edhe më tepër do ta dëmtonte bashkimi me LVV-je, sepse nëse një mandat e ka ba argatin e Hashim Thaçit, dhe mandatin tjetër e bënë argatin e Albin Kurtit, kush do ta bëjë argatin e LDK-së.? Kjo do të fikte me një të fryrë të vetme dhe përgjithmonë, imagjinatën e ndezur të elektoratit për ta mbajtur gjatë këtë parti në skenën politike të vendit. Veprimi më i mençur i lidershipit aktual të LDK-së, do të ishte, sikur të tërhiqej në opozitë e duke punuar për reformat e brendshme partiake, do t’i adaptonte kostumet e Rugovës për ndonjë lider të ri kreativ, duke e kuptuar njëherë e mirë që nuk bëhen punët e mëdha me njerëz të vegjël, sepse Rugovën e kishte konstruktuar koha dhe Zoti për t’i kryer punët e mëdha dhe për t’i shpëtuar shqiptarët nga shfarosja./rajonipress/