Mosha e pleqërisë (Prozë poetike)

Mos u jep, shpirt
Shpirti im, mbahu, mbahu, mbahu… A e heton sesi nata po të kafshon në zemër e gishtat e lodhur po të dridhen, si telat e çiftelisë, duke e kënduar këngën e Gjergj Elez Alisë.

Po, kot kënga. Kot.
Shtëpia ende e lëshon pikën.
Sytë ende pikin lot…
E bie terr, i mbyll shtigjet… S’ka gjë.
Ti as dëgjon e as flet në këtë mbrëmje të vetmuar, të ngarkuar me lodhjen time. Druaj se do të dorëzohesh!?
Mos u jep shpirti im, mos u jep.
Ja, kam filluar të shoh ëndërr rrugëtimin tënd të dikurshëm. T’i njoh gjurmët nga të ikën nga unë… e nuk të kthyen më kurrë!

Ramadan Mehmeti