Mësuesi dhe atdhetari Mumin Kastrati

Në luginë rrëzë atij shpati – Lindë e rritë Mumin Kastrati ! Këtë bir trimi nga Hogoshti – Kurrë armiku s’ mund e mposhti !

Kur e kishim pranë Muminin –
Kishim mësuesin ma të mirin ,
Që digjej si flakë e qiririt ,
Zoti ia dinte plagët e shpirtit !

Zoti ia dinte dhembjen e tij –
Për një tokë që s’ kishte liri !
Për një tokë që s’ kishte shkronja –
Ku s’ fluturonte e lirë shqiponja !

Mësuesi i dashur , atdhetar –
Ndizej , shkrihej si pishtar ,
N’ angazhime i pa parë ,
Në shërbim t’ kombit shqiptar !…

Vetëm ai mund ta ketë ditur –
Si mund ta doje tokën që të ka rritur ,
Si mund ta doje shkronjën shqipe ,
Si mund ta doje bukën , kripen ?!…

Si mund ta doje tokën e shqiponjës ,
Tokën e Iliridës edhe të Kosovës ?!
Si mund ta dojë tokën e Shqipërisë ,
Të Malësisë së Madhe dhe të Çamërisë ?!…

Dikur n’ gjumë të rëndë mbi kashtën e shtratit –
Ne ia njohëm ëndrrat e Mumin Kastratit !
Ishin të qëndisura me fjalët ma t’ bukura ,
Fluturonin atdheut me krahët si flutura !…

Ishin të madhërishme si ylberet prore –
Me ngjyra të ndritshme n’ ditët pranverore !
Si lule kurore edhe n’ stinë vjeshtore –
Shkrepin rreze drite në shkollat fillore !

Rreze diturie n’ Sllupçan e Likovë –
Lavdi krenarie n’ rrethinë Kumanovë !
Po dhe në Kosovë dhe mbarë shqiptarinë –
Me punë të paepur shkrinte diturinë !

Ai ishte i shenjtë , vëlla me Mirësinë ,
Vëlla me Pavarësinë edhe me Lirinë !…
Mësues e atdhetar i besës dhe fjalës –
Me zilen e shkollës dhe të Abetares !

Mësues Mumin Kastrati , ishte yll pishtarë –
N’ mes të prijatarëve t’ plejadës së parë ,
Të misionarëve t’ arsimit shqiptarë ,
Në fshatin Hogosht dhe në rrethinë mbarë !…

E kujtojnë me ëndje mësuesin e vatanit –
Ku punoi me nxënës n’ fshatin e Sllupçanit !
E kujtojnë ndër breza nxënësit e Likovës –
Që ua mësoi shkronjat mësuesi i Kosovës !

E kujtojnë mësuesin , nxënësit e Hajkobillës ,
Që i shkëlqente fytyra si lulja e trëndafilës !
E kujtojnë ndër vite me ditë e me natë –
Nxënësit që i ka mësua n’ fshatin Kremenatë !

E kujtojnë me ëndje , mësuesin veç e veç –
Nxënësit që i ka mësua n’ fshatin Muçivërc !
Strumbullar mësimi e kujtojnë si bosht –
Nxënësit që i ka mësua në fshatin Hogosht !

E kujtojnë si shkëmbin n’ kala të Janinës –
Nxënësit që i ka mësua n’ Banjën e Siarinës !
E kujtojnë si Oson n’ Kullën e Vraninës –
Nxënësit që i ka mësua n’ shkollën e Prishtinës !

Mësuesin e paepur shumë herë e burgosën –
Por, kurrë idealet nuk mund ia përdhosen !
Shumë vjet e dënuan dhe e torturuan –
Por, serbo – fashistët kurrë s’ mund e gjunjëzuan !

Mësues Mumin Kastrati , n’ faqe t’ historisë –
Do t’ mbetet pishtar i atdhedashurisë !
Rrugës së lirisë , mbetet flijimtar ,
Kontribuues i flakët i arsimit shqiptar !…

Do t’ jetojë ndër shekuj gjithë vepra e tij ,
Do t’ jetë udhërrëfyese për brezat e rinj ,
Jo veç n’ Kamenicë dhe n’ Kosovë legjendare ,
Por , në mbarë krahinat dhe trojet shqiptare !

Mësues Mumin Kastrati , ku punonte prore –
Gjithmonë po shkëlqente me vlerat arsimore !
Vlera pedagogjike , intelektuale ,
Me vlera njerëzore dhe ato morale !…

Mësues Mumin Kastrati , s’ përballoi pleqërinë –
Vdekja na e mori pa e përjetuar lirinë !
Urojnë rrafshet , lugjet dhe majat e shpatit –
Lavdi jetës , veprës së Mumin Kastratit !

Lavdi t’ gjithë atyre që shumë kontribuuan –
Gjeneratat e reja që na i arsimuan !
Që na i mësuan nxënësit në frymën kombëtare –
Për lirinë e popullit mbi trojet shqiptare !

Kur të dëgjoni diku ndo ‘i zile shkollore –
Mësues Mumin Kastratin , kujtojeni prore !
Kur të dëgjoni këngë për trimat shqiptarë –
Kujtojeni Muminin , atë mësues atdhetarë !

Ai nuk ka nevojë për shtatore e kurora ,
Se të gjitha i kishte nga mendja dhe dora !
Jeta e vepra e tij , mbesin të pavdekshme –
Kontribute t’ arta me vlera t’ pa prekshme !

Vepra e tij e shkurtër, të rrëmben me vaj –
Por, e gjatë me frytet dhe t’ bëmat e saj !
Ai , që nga parajsa mendon e pushon –
Për vitet dhe pengjet që s’ mund ti numëron !…

Të na bëjë hallall për lotin e hidhur ,
Të ndarjes së madhe për amshim je nisur !
Ajo ndarje ka vetëm nisje e zbritje –
Është rrugë e paskajshme, që kurrë nuk ka mbërritje !

Gjilan, më 16.09.2016. Demir Krasniqi