Lotët e gomarit

Tregim për fëmijë nga Nijazi Kastrati – Çdoherë kur qeni e takonte në oborr, e shihte se gomarit i lotonin sytë pa ndërpre. Ai kishte një dhimbje të madhe shpirtërore edhe trupore, por kujt t’ia qante hallin, kush do e dëgjonte gomarin se çka e mundon?

-Ç’ka ore ky gomar që vazhdimisht qanë? Asnjëherë nuk e takova të jetë i gëzuar dhe në disponim, mendoi qeni më vete!
Qenit i dhimbsej gomari, megjithate nuk e bezdiste me pyetje të ndryshme, duke mendua se ndoshta edhe më shumë do ia rëndonte dhimbjet që ka.
Mirëpo një ditë vere, ishte vapë e madhe, kur pronari me gomar ngarkuar me një barrë të madhe hyri n’oborr. Ishte i djersitur dhe i lodhur aq shumë, sa që mezi e mbanin këmbët, derisa lotët i shkonin rrëke.
-O miku im, më vjen keq, por ka kohë të gjatë që vazhdimisht shoh lotët e tu që rrjedhin nga sytë, si mik që të kam, deshta të dij se çfarë dhimbje ke, dhe a mund të të ndihmoj diçka?
-Gomari ofshani thellë, derisa lotët edhe më shumë filluan ti rridhnin. Faleminderit shumë mik, mjafton që dhimbjet e mia sadopak të kanë prekur shpirtin. Po si mos të qaj o mik?
Asnjëherë samari s’më hiqet nga shpina, e në këtë vapë të madhe nga djersët e shumta tërë varrë më është bërë, por kush pyet se si e kam gjendjen?
Pastaj ajo që më prek edhe më shumë janë fyerjet dhe nënçmimet që më bëjnë. Për çfarëdo thonë: – Hiqu atij gomari ore, apo ai është një gomar i madh, etj etj.
Sa shumë që kisha dashur të isha qen po si ti e shumë më mirë do e kisha kaluar jetën!
-Jo ore miku im, mos e mundo veten me ide të tilla, as unë nuk jam i kënaqur me jetën time, e sheh se si bredh poshtë e lartë, herë më hudhin një asht e herë një kafshatë buke pa respekt. Poashtu edhe unë kam ndëgju shumë nënçmime që vijnë në adresën time, por s’ua kam varë veshin. Më së keqi e ndjej veten kur thonë: – Eh, ai vërtetë leh shumë si një qen i keq, më beso se shpirti më dhemb kur dëgjoj këtë!
Mirëpo ndëgjoje mikun tënd, jeta është shumë e padrejtë nganjëherë, por duhet të vazhdojmë, nga se sa shoh unë ka shenja pozitive që ndaj nesh kanë filluar të sillen më me respekt, andaj kësaj jetë të nënçmuar e të përbuzur po i vie fundi, prandaj fshij lotët e qetësohu se nuk bën ndryshe!
Gomari disi e ndjeu veten të lehtësuar shpirtërisht nga ajo që dëgjoi nga qeni dhe disi një buzëqeshje e lehtë iu shfaq vetvetiu.
-Faleminderit shumë miku im, vërtetë më qetësove dhe më shërove dhembjen, nga se çdokënd diçka e mundoka e nuk qenkam unë i vetmuar. Aty u ndanë, qeni shkoi e zuri një hije tek mani, ndërsa gomari filloi të mbledh disa therra të bardha me xhemba si gjilpëra që fort ia kënda atij!