Lotët e Albenitës dhe Albionës

Nga Demir Krasniqi

Më 1999 –
N’ Kosovë , u ndez lufta në të katër anë !
Lotët e Albenitës dhe të Albionës –
Ua përlotën sytë , njerëzve të mbarë botës !

Lotët e tyre prekën mbi të gjithë planetin –
Këto dy motra t’ vogla , si ta ruajnë shëndetin ?!
Fotografia e tyre , shkoi anë e mbanë botës –
U bë simbol i luftës së egër të Kosovës !

Njëzet vite më parë , Albenita mbeti n’ vajë –
Nga se , ajo i humbi dy prindërit e sajë !
Baba i ishte vrarë nga serbët ushtarë ,
Nëna i ishte zhdukur gjurmët pa ia parë !

Albenita trevjeçare nga Bukoshi i Kosovës –
Më 7 Prill ’99 , u përhap tërë botës !
Kur panë fotografinë e vajzës plot vajë –
Gazetarët e BILD- it , shkuan n’ kërkim të sajë !

Duke hulumtuar nëpër Shqipëri –
Vetëm pak më vonë e gjetën atë fëmijë !
Albenita kishte ikur me motrën plot vaj –
Albionën njëvjeçare dhe gjyshen e saj !

Me mbështetje t’ BILD – it , organizatë humanitare –
“Një zemër për fëmijë” – fëmijëve iu bë çare !
Që të tretë me datë 10 Prill , i morën në Shqipëri –
Për t’i shpëtuar nga uria , i sollën n’ Gjermani !

N’ qytetin Hamburg , pa asnjë pikë hileje –
Motrat u pranuan bashkë nga një familje !
Me rroba të reja fatin e kanë gjetë
Dhe u lindi shpresa për një jetë të qetë !

Me vajzat jetime , gjithnjë bënin nderë –
BILD-i ndihmoi Albenitën me letra me vlerë !
“Më kujtohet vetëm pak , s’ kisha frikë absolutisht –
N’ Gjermani , ne ishim t’ mirëpritura ngrohtësisht !…

U ndjeva shumë mirë “ – thotë Albenita plot kënaqësi –
Kur BILD-i e vizitoi n’ shtëpi t’ saj në Itali !
Me gazetarët gjermanë, Albenita n’ atë shtëpi –
Shfletoi një album të vjetër me fotografi !…
Aty gjendeshin fotot e vogëlushes plot vaj
Dhe fotot e dasmës së prindërve të saj !…
Ftesën e manifestimit : “Një zemër për fëmijë”-
Albenita e kishte ruajtur prej vitit 2001 !

“Unë , ende nuk mundëm ta kuptoj për besë –
Se sa shumë gjermanët kishin marrë pjesë ,
Gjatë rrëfimit tim , që është transmetuar ,
Pa “Një zemër për fëmijë” , nuk do t’ kishim mbijetuar”!

Sot , te Albenita me motrën e saj –
N’ sytë e tyre ka drita e ma nuk kanë vaj !
Ato , sot jetojnë n’ veri të Venedikut –
Tek halla e tyre , në shtëpi të mikut !

Vajzat u vendosën këtu n’ moshë të re –
Që atëherë kur ishte viti 2003 !
N’ përjetime t’ vajzave , pas vdekjes së gjyshes –
Këtu filloi një jetë krejtësisht më ndryshe !

Jo vetëm historia e jashtëzakonshme e shpëtimit,
Që me motrat i ndërlidhët rrëfimit !
Albiona vuan prej epilepsisë –
Albenita kujdeset për te rreth shtëpisë !

Me këdo që takohet , Albenita flet e lirë :
“Unë jam motra, nëna dhe shoqja e saj më e mirë !
Kështu edhe duhet , ne që të qëndrojmë –
Se gjithmonë n’ këtë botë nuk do të jetojmë !”

Gjilan, më 02.12.2018.
Demir Krasniqi