Ky i sotshëmi fatmot

Poezi nga Demush Mehmeti

Vetëm me kujtimet kohë e ikur s’di a do plotësohemi dot
Sado mos’harrimi të mbeti vlerë
E ikura vdekje që rrëfen
Kohë e shqyer vetin nuk e harrnon

E fshehta ligësi u vraft në këtë mishmash
Kush su quajt i krisur
E su shpallë i lig
Tregoni kush su sha

Jo krejt i mbrapshtë ky i sotshëmi fatmot
Të pistat dolën për lëndinë
Të mbulohet e kotë

Kush nuk e jetoi të zezën robri korb
Mos ti vije keq
Është i prekur verbërie
Dritëlirinë e vërtetë jo nuk e shehë boll

KUR TË TAKOHEMI

Do kalon dhe kjo më e madhja mbyllje e zorit
Ku su ndalëm tu folë
Stinë të tillë sharjesh si kjo s’di a do ket
Zor me ndodhë

Kur të takohemi s’di ku do ja nisim
Ku kemi me u ndalë
Përqafimeve tona do shtrengohemi
Do derdhim lot

Kjo shtrëngesë pykë karantinimi
Mbushje mërzi e mallë
Brenda rrimë
Dëgjohemi shihemi s’takohemi dot

ME NA FAL

Në majin e lulegjakut me folë për trimëri
Pak
Çka me thën
Përtej flijimit çka ka
Momente takime përkujtime ska
Një dhe e vetmja fjalë
Do mjafton
O të flijuar juve lavdi
Neve
Me na fal !…