Frymën që unë dua

Poezi nga Demush Mehmeti

Kur u dehën shpirtrat në vrapim pas trupave
ky i imi më zgjodhi mua
le të rri sa do vetë
sado që unë përherë e dua

Ky shpirt kështu si ma njihni
erdhi e ma mbështjelli gjithë kurmin
gjymtyrët m’i gjallëroi
të tillë ma ushqeu trurin

Shpirti im mua më dha jetë
të tërën me e jetu
më la të lirë
vetë t’ia jap frymën që unë dua

NË EPOPENË E SHPIRTIT

Në çdo epope të shpirtit tonë jemi aktorë
jeta s’dorëzohet
vdekshmëria sillët kot

Në epopenë e shpirtit
shohim tonat huqe
madhështinë e jetës kuptojmë

Në epopenë e shpirtit
shpirti s’është vet
Zjarri i dashurisë jetë e ndihmon

SARA NUK ME LE TË SHKOJ

Pas plot tri ditesh ndejtje shtrirë
momente këto
siç thuhet
as lartë në qiellë
as në tokë

Morra vetin
brrofa e u ngrita ne këmbë
shpresoj
kendellja vazhdon

Sa shumë e dua jetën
Sara enëgjulli im mbrojtës
nuk më le te shkoj

Sara ma kërkon këngën
qingji vogël
e më thot
Baba të dua shumë shumë

KËNGËN MOS E NDAL

Sa të shkon zëri këngën mos e ndal
thuaja ëmbël plot
Luleve le të ju dridhen petalet
shkundjav aromën
shijoje si donë

Sa të bën hapi vrapo mos u ndal
ece botën e tërë
njihu më më të mirēn
më të ligën
njihe njeriun tënd