Ëndrrat e shpresës (Prozë poetike)

Nga Ramadan Mehmeti

Ëndrrat e shpresës nuk shuhen asnjëherë, përderisa të shpërthej vullkani nga nëntoka e ta vërshojnë zjarri e uji këtë shpërthim nate.

Ëndrrat nuk do të humbasin pa shpërthyer damarët e shpirtit të gjetur në kohë…
Edhe pse nata ka lëshuar perden e vet të errët, unë po i kthehem vetes e po e mendoj ikjen, për atje ku bren miza hekur, si një plakush i vrarë mundimesh nëpër kohë, i përbërë nga avujt e shpirtit të ndezur nga flaka nëpër rrugët e jetës.
Megjithatë: ende s’na është fikur shpresa.