Ëndërroje në jetën time

Ti qeshje dhe qaje, në jetën time kur ishe, pran meje gjej dashurinë, dhe mbas lotëve rahatinë.

Prej meje të mbetën shumë kujtime të iki buzëqeshja dhe qan nën vuajtjen time !
Të dy donim jetë,
donim at’ që duhej, mirëpo fati jonë,
dal ngadalë po shuhej.

Ashtu si kjo heshtje,
si fillim apo fund, dikur ishim shembull,
e sot nuk përmendemi askund.

Filluam ta jetojmë,
jetën që se dëshirojmë, ndoshta në një shtrat tjetër,
dhimbjet i shërojmë.

Jetojmë në një qytet,
po kurrë mos u pafshim, se dikur ti më thoje :
kurrë mos u ndafshim.

Ndoshta mbeta baba,
apo nënë që të ushqeva, por si do që të jam,
unë nga ti u zhgënjeva.

Dhe këtë letër që unë shkruaj,
bëje copë e thërrime, se kur ëndërroje dikur,
ëndërroje në jetën time.

Fitim Kosumi