Cikël me poezi nga Anton Marku

Dashuria është ëndërr e madhe për t’u parë vetëm

FSHEHUR MES SHKRONJAVE
Kur u bëre e imja
mendova se do të jesh
vetëm një presje
në vargun tim
T’i arnojmë disi netët
me ndonjë puthje tinëz
Gjunjët e pamësuar me lutje
refuzonin të përkuleshin
Në diellin e parë u ktheheshim
jetëve të mëparshme
të sotmen ta shtynim për nesër
Dashuria është ëndërr e madhe
për t’u parë vetëm.

KAJSITË
Tani është radha jote
Mbathi këpucët e mia dhe nisu
ikjeve të ditëpërditshme
Pas çdo dihatje
kajsitë e vona
shtrydhi me sy
Me të njëjtët hapa
lakoje rrugën
Murgjit t’i zërë gjumi
pa e thënë
lutjen e pasdarkës.

ENIGMË
Aq lehtë
ra në rrjetë
ajo natë
Shpirti im
u zu peng
në trupin tënd
Një nga një i zhveshi
pëlhurat e tepërta
Me shi u veshën
orët tona
Uji na piu
fund e krye
Pa u zdritur mirë
më flake tutje.
Para derës mbetën
këpucët e njërit prej nesh.

MES NESH
Ishte ndër ato të rrallat
që nuk kishte arsye për ta fshehur
ndonjë fjalë nën gjuhë
Në këtë botë
nuk kishte ardhur vetëm
për t’i fërkuar duart
Në sytë e saj
nuk kishte vend
për asnjë tjetër.

LETRA E BARDHË
Desha të të shkruaj
por letra mbeti e bardhë
E ndjeva se si vjen
nga ana tjetër e hijes
Dalë nga një lumë
që po zbrazej
Asnjë mur
nuk ia arriti
ta ndalë erën
Loti im
gjeti një rrugë tjetër
për të prekur dhembjen.